อยู่ในวังวนนี้ ต่อให้มีสติมากกว่านี้ย่อมไม่อาจกล่าวว่าถอนตัวก็ถอนตัวได้อย่างสะอาดหมดจด ไม่ว่านางจะต้องการไปจากที่นี่เมื่อใด ไม่มีใครขวางทางของนางได้ ทว่าหากไม่ได้รับอนุญาตจากเซียวจิ่น นางย่อมเดินออกไปจากที่นี่ไม่ได้เช่นกัน
ภายใต้การควบคุมของไทเฮา หลินชิงเวยอาบน้ำ ประทินโฉมแล้วสวมเสื้อคลุมหงส์ สีหน้าเย็นชาเรียบเฉยของนางปรากฏโฉมบนกระจกสำริด กลับมีบุคลิกและบารมีน่าเกรงขามของประมุขตำหนักใน นางหวีผมหน้าม้าขึ้น ไข่มุกสีแดงราวกับเลือดของมงกุฎหงส์จรดลงบนหว่างคิ้วของนาง กลางหว่างคิ้วมีดอกโบตั๋นบานสะพรั่งดอกหนึ่ง
เมื่อนางเดินออกมาในรูปโฉมเช่นนี้ กระทั่งไทเฮาเห็นแล้วก็ยังอดไม่ได้ที่จะตะลึงพรึงเพริด ความเคียดแค้นชิงชังเอ่อท้นขึ้นมาในดวงตาของนาง ความเกลียดชังของนางเพิ่มพูนมากขึ้นตามวันเวลา สิ่งที่สตรีอิจฉาริษยาและเกลียดชังที่สุดก็คือความงดงามและความสาวของสตรีอื่น
หลินชิงเวยเปรียบเสมือนดอกโบตั๋น งดงามเป็นหนึ่งในใต้หล้า กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตเต็มที่ ส่วนนางกลับกลายเป็นหญิงชราคนหนึ่งที่มีแต่จะชราภาพลง
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หลินชิงเวยมอบให้นาง!
เมื่อหลินชิงเวยออกมา ไทเฮายิ้มเพียงปากถากด้วยตา “หลินเจ
