เสี่ยวฉีไม่ต่อสู้ขัดขืนเช่นกัน เขาได้แต่ยอมรับว่า “นี่เป็นเพราะทำเพื่อเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”
หลินชิงเวยยิ่งเดือดดาล คนทั้งหมดล้วนบอกว่าทำเพื่อนาง ทว่ากลับไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่นางปรารถนาหรือไม่ หลินชิงเวยกำหมัดแน่นหมายจะฟาดลงบนหน้าของเสี่ยวฉี เสี่ยวฉีได้แต่หลับตาลงยอมรับชะตากรรม หลินชิงเวยกลับยั้งมือเอาไว้ “ในเมื่อเขาไม่ยินยอมให้ข้าตามไปด้วยเหตุใดเจ้าจึงไปกับเขา?!” เสี่ยวฉีอ้าปากคิดจะตอบกลับถูกหลินชิงเวยขัดขึ้นว่า “ในวังหลวงแห่งนี้ยังจะมีอันตรายอันใดต้องให้เจ้าคุ้มครองพวกเรา เกิดเรื่องแล้วข้าจะไม่มีปัญญาแก้ไขเลยหรือ เจ้ามันสุนัขจิ้งจอกตาขาว เขาให้เจ้าไม่ต้องไป เจ้าก็ไม่ไปจริงๆ หรือ พูดให้กระจ่างแจ้งแล้วเจ้าก็หักใจจากซินหรูไม่ได้กระมัง หืม?”
หลินชิงเวยพูดออกไปแล้ว สีหน้าของเสี่ยวฉีแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ท่ามกลางแสงไฟจากโคมไฟทางเดิน สีหน้าของเขาก้ำกึ่งระหว่างการต่อสู้ดิ้นรนและความเจ็บปวด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้านายของออกเดินทางไกลแล้วมิได้ให้เขาติดตามไปด้วย แต่กลับให้เขารั้งอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องคุ้มครองสตรีสองคน เขาไหนเลยจะไม่อยากไปด้วย ทว่านี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋องเขาไม่อาจขัดขืน สิ่งที่เข
