เซียวจิ่นพูดอย่างสงบ “ขอโทษเสด็จอา เป็นเจิ้นที่ชะล่าใจ ครั้งหน้าเจิ้นจะบอกกล่าวกับเสด็จอาเป็นแน่ ไม่ให้เสด็จอาต้องกังวลใจ”
หลินชิงเวยอยู่ด้านข้างพยายามทำให้ความมีตัวตนของตนเองมีอยู่น้อยที่สุด บทสนทนาระหว่างสองอาหลานมักจะทำให้นางทำตัวไม่ถูกอยู่เสมอ
รอเมื่อกลับมาถึงในวัง เวลากว่าครึ่งค่อนวันได้ผ่านไปแล้ว วันนี้นับได้ว่ากลับมาอย่างปลอดภัย เซียวจิ่นกลับไปพักผ่อนในตำหนักซวี่หยาง เดิมทีเขาคิดจะรั้งหลินชิงเวยไว้ข้างกายเพื่อหลบหนีการคาดโทษจากเซียวเยี่ยน แต่เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของหลินชิงเวยแล้วก็มิอาจหักใจได้ จึงให้คนส่งนางกลับตำหนักฉางเหยี่ยน
เห็นได้ชัดว่าเซียวเยี่ยนไม่ได้สร้างความลำบากใจให้นางเพราะเรื่องนี้ เขากลับไปทำงานของเขาตามเดิม
ยามบ่ายหลินชิงเวยงีบหลับไปตื่นหนึ่ง กลางคืนนางกำลังให้อาหารนกพิราบอยู่ข้างหน้าต่าง เมล็ดข้าวโพดนอนอยู่บนฝ่ามือเล็กน่ารัก ลูกนกพิราบกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
ชิงหลันเลื้อยอยู่บนมุมโต๊ะ มันถลึงตาใส่นกพิราบ นกพิราบโง่เขลายิ่งนัก ทางหนึ่งกินไม่หยุดปากอีกทางหนึ่งส่งเสียงร้องกรู๊ๆ
หลินชิงเวยลูบหัวของชิงหลัน นางหลุดหัวเราะ “อย่าทำให้มันตกใจ และอย่าคิดจะรังแกมั
