น แจ่มแจ้งหรือไม่”
ชิงหลันส่ายหัวและหางไปมา แล้วจึงเลื้อยเข้าไปพักผ่อนในมุมหนึ่ง
“ก๊อกๆๆ” มีสิ่งของอะไรกำลังจิกกรอบหน้าต่างอยู่
หลินชิงเวยเพิ่งจะส่งเสียง “หากข้าไม่เปิดหน้าต่างให้ท่าน ท่านจะยืนอยู่ข้างนอกทั้งคืนหรือไม่”
พูดแล้วนางก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูหน้าต่าง เห็นนกพิราบสีขาวอีกตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกรอบหน้าต่างมันกำลังจิกกรอบหน้าต่างสุดกำลัง เมื่อเห็นเจ้าของเปิดหน้าต่างจึงบินเข้ามาข้างในตัวหนึ่ง นกพิราบทั้งสองตัวจึงเกาะอยู่บนกรอบหน้าต่างอย่างชื่นมื่น
ด้านนอกหน้าต่างยังมีเงาร่างสูงใหญ่เหยียดตรงยืนอยู่อีกคนหนึ่ง ใบหน้าด้านข้างของเซียวเยี่ยนอยู่ท่ามกลางแสงเทียนประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวมืด
หลินชิงเวยมองนกพิราบ นางเอ่ยขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้านกสองตัวนี้แสดงความรักพร่ำเพรื่อจะแย่ ท่านเคยคิดจะตั้งชื่อให้พวกมันหรือไม่?”
“เจ้าตั้ง”
หลินชิงเวยครุ่นคิด “เรียกพวกมันว่า หยางชุนไป๋เสวี่ย ก็แล้วกัน ตัวของท่านชื่อ หยางชุน ของข้าชื่อ ไป๋เสวี่ย” ต่อมานางปล่อยหยางชุนและไป๋เสวี่ยให้บินออกไป แล้วพูดอีกว่า “ยังยืนทื่ออยู่ที่นั่นทำไมกัน ข้างนอกเย็นสบายหรือ?”
เซียวเยี่ยนแตะกรอบหน้าต่างแล้วพลิกกายเข้ามา หัวไหล
