หลงกับหลินชิงเวยจึงเดินจูงมือหลินชิงเวยเข้าไปในคณะละครเทียนสุ่ยหยวนลี่หยวน
ลูกค้าที่เข้ามาชมละครในวันนี้มีจำนวนมากจริงๆ โรงละครแบ่งเป็นสองชั้นบนและล่าง โถงใหญ่ชั้นล่างแออัดไปด้วยผู้คน ส่วนชั้นบนนั้นที่นั่งราคาแพงกว่าชั้นล่างถึงหนึ่งเท่าตัว ลูกค้าที่นั่งล้วนแบ่งเป็นโต๊ะส่วนตัว
ในเมื่อเซียวจิ่นเตรียมการมาเป็นอย่างดี ย่อมต้องซื้อตัวมาแล้วสองใบ เขาและหลินชิงเวยนั่งอยู่ในตำแหน่งตรงกลางเวทีละครของชั้นสอง นี่เป็นที่นั่งของแขกชั้นสูง สามารถชมละครบนเวทีได้อย่างชัดเจน
เมื่อละครเริ่มเปิดฉาก สาวใช้เดินเข้ามารินน้ำชาให้ทันที
ด้านนอกผ้าม่าน คนขับรถม้าสี่คนยืนอยู่ที่นั่นไม่ไหวติงราวกับท่อนไม้ ไม่เพียงเท่านี้ หลังจากหลินชิงเวยนั่งลงแล้วมักจะรู้สึกว่ามีสายตามาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่งจับจ้องโต๊ะที่นางและเซียวจิ่นนั่งอยู่
เซียวจิ่นเห็นท่าทีระมัดระวังของหลินชิงเวยแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ชิงเวย เจ้าไม่ต้องตื่นเต้น วันนี้พวกเราออกมาชมละครก็ชมละครให้สนุกเถิด”
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงเอียงหน้ามามองท่าทีไม่เดือดเนื้อร้อนใจของเซียวจิ่น ปลายนิ้วขาวประดุจหยกนั้นลูบไปตามขอบถ้วยน้ำชาแล้วยกขึ้นชิดริมฝีปากจิบน้ำชาคำเล็กๆ คำหนึ
