สบายเนื้อสบายตัวจึงหลับตาลงค่อยๆ หลับใหล
ต่อมาเมื่อถึงตลาดนัดริมถนน เซียวจิ่นหันเหความสนใจ ค่อยๆ เลิกผ้าม่านหน้าต่างมองไปข้างนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บนถนนมีรถม้า ผู้คนสัญจรไปมาอย่างคึกคัก บรรยากาศความสงบสุขอบอวลไปทั่ว ทำให้เซียวจิ่นรู้สึกภาคภูมิใจและพึงพอใจ
ในเมื่อสถานที่แห่งนี้คือใต้พระบาทโอรสสวรรค์ หากไม่มีบารมีของโอรสสวรรค์ ประชาราษฎร์จะอยู่อย่างเป็นสุขได้อย่างไร
รถม้าหยุดลงห่างจากโรงละครคณะเทียนสุ่ยหยวนราวๆ ครึ่งสายถนน ด้วยถนนสายนี้มีรถม้ามากมายแน่นแออัด ทุกคนล้วนมุ่งหน้ามาชมละครเหมือนเซียวจิ่นจึงไม่อาจนั่งรถม้าเข้าไปได้
ด้วยความจนใจบ่าวรับใช้ของคณะเทียนสุ่ยหยวนจึงออกมาบอกความให้รถม้าของแต่ละสกุลหยุดรออยู่ข้างทาง แล้วให้เดินเท้าเข้าไปในคณะลี่หยวน
การจราจรทั้งหมดติดขัด ล้วนเป็นเพราะทุกคนกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำนี่นา
เซียวจิ่นมีความสุขด้วยได้รับอิสระ เขากระโดดลงจากรถม้าระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวเขาเดินเข้าไปก็ไม่เป็นไร เมื่อลงมาเป็นเป้าหมายสายตาผู้คนล้วนเป็นครอบครัวชนชั้นสูงที่มีบ่าวรับใช้ชายและสาวใช้ติดตามมาด้วย เซียวจิ่นอยู่ท่ามกลางฝูงคนเช่นนี้จึงไม่เป็นที่สะดุดตาผู้คน
เขากลัวว่าจะพลัด
