ยขึ้นรถม้าเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “คนขับรถม้าทั้งสี่คนนี้ล้วนเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งที่คัดเลือกจากองครักษ์จิ่นเวยของวังหลวงทั้งสิ้น”
ต่อมารถม้าหันหัวกลับมุ่งหน้าออกจากวังหลวง ภายในรถม้ากว้างขวางอย่างยิ่ง หลินชิงเวยและเซียวจิ่นจะนั่งหรือจะนอนล้วนไม่เป็นปัญหา
ตรงกลางมีโต๊ะตัวหนึ่ง มีของว่างหลายอย่างวางเอาไว้ บนตั่งมีผ้าห่มหนาๆ วางอยู่ผืนหนึ่ง หลินชิงเวยเอนกายพิงกับผนังรถม้าที่บุนวมนุ่มนิ่มเอาไว้ห่มผ้าห่มรถม้าโยกไหวเบาๆ ให้ความรู้สึกสบายตัวจนเกือบจะหลับไป
ราวกับเมื่อนางหลับตาลงไม่ใช่นางไม่รู้สึกตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องร่างของตนมาจากฝั่งตรงข้าม แต่ในเมื่อนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกันวิธีการที่ดีที่สุดเพื่อไม่ให้เซียวจิ่นคิดเหลวไหลก็คือไม่มองไม่พูด
นางไม่จำเป็นต้องมีสติตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเซียวจิ่น ทำตัวโง่เขลาบ้างเป็นบางครั้ง ทำตัวตลกขบขันบ้าง เช่นนี้จึงไม่กระอักกระอ่วนใจมากนัก
เมื่อเซียวจิ่นเห็นหลินชิงเวยหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทรา เขามีคำพูดที่อยากจะพูดแต่ไม่อาจเอ่ยปากออกมาได้ เขามองใบหน้างดงามของหลินชิงเวยนิ่งลึก ราวกับมองอย่างไรก็มองไม่พอ ทว่าสุดท้ายเมื่อนั่งอยู่บนรถม้าที่โยกไหวไปมา ให้ความรู้สึก
