นแปรเปลี่ยนเป็นหมอกบางๆ ชั้นหนึ่ง ทำให้เกิดไอน้ำบนหน้าต่างกระเบื้องกระทั่งมองเห็นไม่ชัดเจน ด้านนอกหน้าต่างดูเหมือนจะมีสิ่งของค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา
มีสิ่งของบางอย่างสัมผัสบนหน้าต่างกระเบื้อง และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
มีเงาร่างของคนเดินผ่านหน้าต่างกระเบื้อง แสงสว่างนั้นประเดี๋ยวมืดประเดี๋ยวสว่าง
ได้ยินเสียงสนทนาดังขึ้นด้านนอก “อุ๊ย หิมะตกแล้ว ปีนี้หิมะตกเร็วเกินคาด”
“ไม่ใช่หรือไร ปีหน้าจะต้องเป็นปีที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้สมบูรณ์แน่นอน”
บนทางเดินนอกหน้าต่าง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นประหนึ่งเสียงของหนังสือที่ร่วงลงบนพื้น หลินชิงเวยกอดไหล่ของเซียวเยี่ยนสุดกำลัง ไม่รู้ว่าเป็นเวลาใด นางมองผ่านหัวไหล่ของเซียวเยี่ยนไปยังหน้าต่างด้านนอกที่แท้หิมะตกแล้ว
น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนแหบพร่าทุ้มต่ำ เขาขบเม้มติ่งหูของหลินชิงเวย “ต่อให้เจ้าออกไปใช้ชีวิตนอกวังแล้ว เขาชมชอบเจ้าเช่นนี้จะปล่อยเจ้าออกจากวังง่ายๆ หรือ?”
“ไม่มีผู้ใดขัดขวางข้าได้…” นางประคองศีรษะของเซียวเยี่ยนไว้ในมือมองอารมณ์เข้มข้นในดวงตาของเขา “ท่านก็กลัวว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ข้าจากไปหรือ…หากมีสักวัน ท้องฟ้าสูงแผ่นดินกว้างใหญ่ แล้วแต่ข้าจะโบยบิน ท่านจดจำเอาไว้ อย่าปล่อ
