หลินชิงเวยเลิกคิ้วไม่พูดอันใดอีก ประการแรกนางมิใช่มารดาของเซียวจิ่น ประการที่สองนางมิใช่ภรรยาของเซียวจิ่น เรื่องเช่นนี้ตัวเซียวจิ่นเองไม่รีบร้อน นางจะร้อนใจไปเพื่ออันใดกัน ประจวบเหมาะกับวันนี้หลินชิงเวยได้นำหนังสือที่ยืมไปจากห้องสมุดเพื่อให้ซินหรูได้อ่านกลับมาคืนแล้ว ในที่สุดซินหรูก็ทยอยอ่านหนังสือเหล่านี้หมดเสียที ซินหรูความจำไม่ใคร่ดีนัก หลินชิงเวยทดสอบซินหรูจนคร้านจะทดสอบแล้วจึงตัดสินใจที่จะนำหนังสือมาคืนห้องสมุดแล้วค่อยหาหนังสืออื่นมาให้ซินหรูอ่าน
เมื่อหลินชิงเวยเดินไปเดินมา เซียวจิ่นมองนางแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ชิงเวย เจ้าผอมแล้ว”
หลินชิงเวยอดที่จะกลอกตาขาวไม่ได้ “ฝ่าบาทลองตื่นเช้ากว่าไก่แล้วเข้านอนดึกกว่าสุนัขสิเพคะ ไม่ผอมจึงจะเป็นเรื่องแปลกเพคะ”
เซียวจิ่นพูดด้วยรอยยิ้มเต็มหน้าทั้งยังปวดใจเล็กน้อย “เจิ้นก็ตื่นเช่นนี้ทุกวัน”
หลินชิงเวยยักไหล่ เซียวจิ่นพูดอีก “ดูเหมือนเจิ้นให้เจ้าทำงานมากมายเช่นนี้ เป็นการสร้างความลำบากให้เจ้าไม่น้อย”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว พูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใครใช้หม่อมฉันรับเรื่องไหว้วานจากผู้อื่นเล่าเพคะ”
“อีกประเดี๋ยวเจ้าไปห้องสมุดแล้วกลับมากินอาหารเป็นเพื่อนเจิ้นเถอะ”
