ูดนั้นเอ่ยออกมาจากปากของหลินชิงเวย เหตุใดเซียวเยี่ยนจึงรู้สึกบาดหูยิ่งนัก
“ช่างเถิด ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่ได้ตรองให้ดีว่าจะพูดคุยกับท่านอย่างไร ยามนี้ท่านกลับพูดกับข้าอย่างกระจ่างแจ้ง ไม่ต้องละเมอเพ้อพกอีกต่อไปใช่หรือไม่ นี่ก็คือคำตอบของท่าน” ร่างของหลินชิงเวยยังคงพิงไปกับชั้นวางหนังสือ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเบาๆ ครั้งหนึ่งแล้วก้มหน้าก้มตาพูดกลั้วหัวเราะ “ที่จริงคิดว่าอย่างน้อยท่านต้องชมชอบข้าบ้างไม่มากก็น้อย ดูแล้วเป็นข้าเองที่คิดเข้าข้างตัวเอง” นางพูดแล้วก็สะบัดแขนเสื้อหันกายจากไปพร้อมกับพูดว่า “ต่อให้พวกเราไม่มีทางเป็นไปได้ ข้าและเซียวจิ่นก็ไม่มีผลลัพธ์อันใดเช่นกัน หากข้าต้องการออกจากวังจะมีใครขวางข้าได้ ครั้งแรกข้าถูกวางยาปลุกกำหนัด ท่านมาช่วยข้าถอนพิษทันท่วงที ครั้งนี้ท่านถูกวางยาและข้าช่วยท่านถอนพิษ ที่จริงข้าไม่ได้เสียเปรียบอันใดนัก ก็แค่ร่วมหลับนอนกับบุรุษรูปร่างเยี่ยมยอดที่มีรูปโฉมเหมือนกัน นับจากวันนี้ไปท่านข้าไม่เกี่ยวข้องกัน ไม่ว่าใครก็ไม่ติดค้างใคร บุรุษรูปร่างเยี่ยมยอดรูปงามในวันหน้ามีมากมายก่ายกอง แค่การเสาะหาการปลอมประโลมทางร่างกาย มิใช่ว่าจะต้องเป็นท่านเท่านั้น”
