งนั้นท่านจึงคิดว่าการทำตัวห่างเหินก็ไม่เป็นไร? แต่หัวใจของคนทำด้วยก้อนเนื้อไม่ใช่หรือ”
เซียวเยี่ยนยืนหันหลังให้หลินชิงเวยเนิ่นนาน เขาพูดเสียงต่ำ “หลินชิงเวย เปิ่นหวางและเจ้า…เป็นไปไม่ได้”
หัวใจของหลินชิงเวยเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกเข็มทิ่ม นางเลิกคิ้วแล้วหัวเราะออกมา “ไม่มีทางเป็นไปได้? เมื่อข้าได้รับอิสระออกจากวังหลวง บุรุษยังไม่แต่งงาน สตรียังไม่ออกเรือน เหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้?” หยุดไปครู่หนึ่งนางถามขึ้นทั้งหัวเราะ “หรือเป็นเพราะเวลานี้ข้าเป็นสตรีของฝ่าบาท และข้าควรจะเรียกท่านว่า ‘เสด็จอา’ คำหนึ่ง?”
“ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้ว ไยต้องถามเปิ่นหวาง” เซียวเยี่ยนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “เจ้ารู้หรือไม่ เหตุใดฝ่าบาทจึงรั้งให้เจ้าอยู่ในวังหลวง?”
หลินชิงเวยพูดอย่างไม่ยี่หระ “ข้ารู้ นั่นเป็นเพราะเขามีใจต่อข้า ดังนั้นเสด็จอาจึงคิดจะเป็นแม่สื่อส่งเสริมข้าและฝ่าบาท ใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาอีกพรืดหนึ่ง “ข้ายังไม่เคยได้ยินมาก่อน ฝ่าบาทชมชอบข้า ข้าก็จะต้องชมชอบฝ่าบาท อีกทั้งข้ามิใช่คืนดีกับเสด็จอาตั้งแต่แรกแล้วหรือ ยามนี้ท่านกลับผลักข้าไปให้ฝ่าบาท เป็นเรื่องสายเกินไปหน่อยหรือไม่”
เมื่อคำพ
