มุดก็ดูอึดอัด หลินชิงเวยหายใจเร็วขึ้น ราวกับมีมือข้างหนึ่งกำลังบีบรัดหัวใจของนาง เพียงแค่ไม่ระวังตัวก็ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดเป็นระลอก
ราวกับเซียวเยี่ยนไม่อาจทำเหมือนมองไม่เห็นว่ามีคนผู้หนึ่งยืนมองเขาอยู่ด้านข้าง คนทั้งสองอยู่ร่วมกันในห้องหับเช่นนี้ดูเหมือนไม่เหมาะสมอยู่บ้าง เขาปิดตำราในมือในที่สุดแล้ววางหนังสือกลับไปบนชั้นวางหนังสือแล้วพูดเรียบๆ ว่า “ที่นี่มีตำราดีๆ ไม่น้อย เจ้าเลือกที่จะอ่านไปเถิด” พูดแล้วก็หันกายไปอีกด้านหนึ่งเตรียมจะจากไป
หลินชิงเวยยกมือขึ้นลูบไปบนหนังสือที่อยู่บนชั้นวางหนังสือ ขณะที่เซียวเยี่ยนกำลังยกเท้าขึ้นเสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้น “คิดไม่ถึงว่าเป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋องของราชวงศ์ กลับมีพฤติกรรมเหมือนเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง ครั้งที่หนึ่งเป็นเช่นนี้ ครั้งที่สองยังคงเป็นเช่นนี้ กล้าทำไม่กล้ารับ”
ฝีเท้าของเซียวเยี่ยนหยุดกึกแล้วยกเท้าขึ้นจะเดินต่อไป หลินชิงเวยถามขึ้นเสียงเบาว่า “เซียวเยี่ยน ข้าทำผิดอันใดหรือ? ครั้งแรกนั้นข้าไม่รู้ว่าเป็นท่าน แต่ท่านกลับรู้ว่าเป็นข้า ครั้งที่สองท่านยังคงรู้ว่าเป็นข้า แต่ท่านยังคงกระทำแบบเดียวกัน เป็นเพราะท่านอาศัยว่าข้าชมชอบท่านใช่หรือไม่ ดั
