ได้นอนเกียจคร้านแม้แต่วันเดียว ทุกวันต้องตื่นแต่เช้าตรู่ จะมีแม่นางน้อยเดินนวยนาดมายังตำหนักฉางเหยี่ยนเพื่อถวายพระพรยามเช้าต่อหลินชิงเวย
หลินชิงเวยหงุดหงิดเหลือเกิน แต่ธรรมเนียมปฏิบัติภายในตำหนักในมิอาจละทิ้งได้ ด้วยเหตุนี้นางจึงได้แต่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อลุกขึ้นมาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สางผม จากนั้นไปต้อนรับบรรดานางสนมเหล่านั้น
ตำแหน่งประมุขของตำหนักในนี้มิใช่ให้คนมาทำ นางคิดไม่ตกว่างานที่เหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ เหตุใดจึงมีผู้คนแย่งชิงกันมากมายเพื่อจะให้ได้มาครอบครอง
เช้าวันนี้หลินชิงเวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะประทินโฉมอย่างสะลึมสะลือ นางกำนัลสางผมให้นาง นางลืมตาขึ้นเห็นซินหรูเดินเข้าเดินออกด้วยท่าทีตื่นตัวสุดๆ ซินหรูวิ่งเข้ามารายงานว่า “พี่สาว บรรดาพระสนมเหล่านั้นมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ไฉนพวกนางจึงมาเช้าขึ้นทุกวันเจ้าคะ”
บนใบหน้าของหลินชิงเวยเขียนคำว่า ‘ไม่ยินดี’ ไว้ตัวเบ้อเริ่ม นางกำนัลผู้ทำหน้าที่สางผมเป็นคนใจเย็นคนหนึ่ง เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเม้มปากกลั้นหัวเราะและกล่าวว่า “คิดดูแล้วพวกนางล้วนต่อสู้กันในที่ลับด้วยไม่อยากจะตกข่าวใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเหนียงเหนียงกระมัง”
ประจวบเหมาะกับวันนี้เป็นวันที่เหล่าสาวงามจากครอบครัวขุนนาง
