ของเขา หลินชิงเวยเองก็รอคำตอบของเขาเช่นกัน
คำตอบของเขาสำหรับหลินชิงเวยแล้วสำคัญยิ่งกว่า ไม่ว่าในใจจะรู้คำตอบตั้งแต่แรกแล้ว แต่นางยังคงวาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่แตกต่างออกไปจากปากของเซียวเยี่ยน
เซียวเยี่ยนหลุบตาลงต่ำทำให้มองไม่เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถูกต้อง ไม่มีผู้ใดเหมาะสมกว่านางอีกแล้ว”
เซียวจิ่นหันไปมองหลินชิงเวยอย่างคาดหวัง “ชิงเวย เจ้าช่วยเจิ้นได้หรือไม่?”
หลินชิงเวยหลุบตาลงต่ำ พูดเสียงเบาว่า “ในเมื่อกระทั่งเสด็จอายังตรัสเช่นนี้ หม่อมฉันยังจะมีอะไรให้พูดได้เพคะ? เช่นนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หม่อมฉันจะช่วยฝ่าบาทคัดเลือกสาวงาม โดยคัดเลือกเหล่าสาวงามในเมืองหลวงเข้าวังมาก่อนเพคะ”
แสงตาของเซียวจิ่นหม่นลง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงอยู่ “เจิ้นเพิ่งจะรับช่วงต่องานจากเสด็จอามาไม่น้อย เกรงว่าจะปลีกตัวไม่ได้”
หลินชิงเวย “ฝ่าบาทอายุไม่น้อยแล้ว ฝ่าบาทไม่มีเวลาไม่เป็นไรเพคะ รอให้คัดเลือกเข้าวังมาแล้ว หม่อมฉันรับผิดชอบการคัดเลือกสาวงาม รับรองจะไม่ให้ฝ่าบาทผิดหวังเพคะ”
เซียวจิ่นใคร่ครวญ อย่างไรเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น “เช่นนั้นมอบให้ชิงเวยไปจัดการเถิด
