”
หลินชิงเวยกลับไปตำหนักฉางเหยี่ยน ภายในวังหลวงเต็มไปด้วยบรรยากาศของความเป็นสิริมงคล
หลินชิงเวยกลับไปถึงเรือนของตนเอง ปิดประตูห้องแล้วมิได้ออกมาอีก แม้ซินหรูจะเป็นคนขี้ลืม แต่บางครั้งยังคงเป็นคนจิตใจละเอียดอ่อนอย่างที่สุด นางดูออกว่าหลินชิงเวยไม่เบิกบานใจแม้แต่น้อย
ซินหรูไปเคาะประตูห้องและพูดอยู่ข้างนอก “พี่สาวจะออกมากินมื้อเที่ยงหรือไม่เจ้าคะ? ท่าน...ไม่เบิกบานใจใช่หรือไม่?”
ครู่หนึ่ง เสียงของหลินชิงเวยดังออกมาจากข้างใน “อ่านตำราหมดแล้วหรือ อ่านยังไม่หมดก็อย่ามาก่อกวน”
ซินหรูได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูเงียบๆ เมื่อนางหันกายจากมาเสียงของหลินชิงเวยดังขึ้นอีก “อาหารเที่ยงเจ้ากินเองเถิด ไม่ต้องเรียกข้า” น้ำเสียงดีขึ้นไม่น้อย
“อ้อ” ซินหรูรับคำแล้วไม่ไปรบกวนนางอีก
หลินชิงเวยนอนอยู่ในห้องทั้งวันกระทั่งมืดค่ำ เมื่อเซียวจิ่นว่างลงจึงมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนอีกครั้ง
เมื่อเซียวจิ่นรออยู่ในโถงหน้า ข้ารับใช้ในตำหนักฉางเหยี่ยนกำลังจัดเตรียมพระกระยาหารมื้อค่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวจิ่นจะประทับอยู่ที่นี่เพื่อเสวยมื้อเย็นกับหลินชิงเวย
ซินหรูเดินเป็นวงกลมอย่างร้อนใจอยู่นอกห้องของหลินชิงเวย จะให้ฝ่าบาทรอนานไม่ไ
