หลินชิงเวยเพียงแต่นั่งชมละครอยู่เงียบๆ ก็พอแล้ว ก่อนหน้านี้ไทเฮาหันปลายหอกมาที่นาง ยามนี้เรื่องราวได้ดำเนินมาถึงขั้นไม่อาจควบคุมได้อีกแล้ว ความสนใจของคนทั้งหมดล้วนจดจ่ออยู่ที่ห้องลับ จะมีผู้ใดสนใจว่านางมีใจคิดลอบสังหารไทเฮาอีกหรือไม่เล่า ไทเฮาเองยังเอาตัวไม่รอดกระมัง
จริงดังคาด เซียวจิ่นพูดว่า “ห้องลับอยู่ในตำหนักบรรทมของไทเฮา โครงกระดูกเหล่านี้ถูกพบในห้องลับ หรือไทเฮาไม่รู้จริงๆ?” ต่อมาเขาสั่งการอีกว่า “เด็กๆ จับกุมคนของตำหนักคุนเหอทั้งหมดเพื่อไต่สวนอย่างละเอียด เจิ้นต้องการรู้ว่าผู้ตายเป็นใคร สืบให้กระจ่างแจ้ง!”
ภายในตำหนักคุนเหอเต็มไปด้วยความสลดหดหู่
คนทั้งหมดล้วนคิดไม่ถึงว่าเรื่องแรกที่เซียวจิ่นทำหลังจากลุกขึ้นมายืนได้ ก็คือการตัดไม้ข่มนามไทเฮาอย่างไม่ไว้หน้า
ไทเฮาพูดอย่างพรั่นพรึง “ฮ่องเต้!” นางยังคิดจะใช้ศักดิ์ฐานะของไทเฮา คิดจะใช้ฐานะระหว่างฮ่องเต้และเสด็จแม่มากดข่ม ทว่าแต่ไรมานางไม่เคยเห็นเซียวจิ่นเป็นเช่นโอรสของตนเองอยู่แล้ว เซียวจิ่นย่อมไม่เห็นนางเป็นมารดาเช่นกัน
ความสัมพันธ์แม่ลูกที่เป็นเพียงฉากหน้า ทว่าจิตใจไม่เคยปรองดองกันมาตลอดระยะเวลาหลายปี เซียวจิ่นไหนเลยจะไม่รู้ว่าในใจนางคิดการสิ่งใดอยู่ หลายปีมานี้ไทเฮาเอนเอียงไปทางเซ่อเจิ้งอ๋อง คิดจะให้เซ่อเจิ้งอ๋องมาแทนที่ตน เซียวจิ่นมิใช่ไม่คิดเอาคืน เพียงแต่รอเวลาอันเหมาะสมเท่านั้น
วันนี้เขารีบรุดมาเพื่อช่วยกอบกู้สถานการณ์ คิด
