ดว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”
สีหน้าของเซียวจิ่นมองไม่ออกถึงความไม่ยินดี เขาหันกลับมาพูดกับหลินชิงเวยอย่างจริงจัง “ไม่ต้องขอบใจเจิ้น นี่เป็นสิ่งที่เจ้าควรได้รับ”
หลังจากเซียวจิ่นออกไป หลินชิงเวยขึ้นม้าและควบม้าในสนามม้า ทว่านางหมดความสนใจลงอย่างรวดเร็ว ม้าตัวนี้ถูกฝึกมาดีเกินไป วิ่งได้ไม่เร็ว แต่มีนิสัยสุขุมอย่างที่สุด หลินชิงเวยเรียนรู้ทักษะในการขี่ม้าแล้ว ย่อมยินดีที่จะเลือกม้าตัวใหญ่สักหน่อย เมื่อควบฝีเท้าวิ่งขึ้นมาย่อมเร็วขึ้น อีกทั้งต่อไปเมื่อมีความจำเป็นต้องขี่ม้าย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะได้พบกับม้าผู้มีนิสัยอ่อนโยนเช่นม้าสีขาวทุกตัว หากนางเรียนรู้แค่ขี่ม้าเป็นแต่มิอาจควบคุมม้าได้ นั่นเท่ากับนางไม่ได้ขี่ม้าเป็นอย่างแท้จริง
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงพูดกับเซียวเยี่ยนว่า “ท่านเปลี่ยนม้าให้ข้าสักตัวเถิด”
