เซียวเยี่ยนคาดเอาไว้แล้วว่านางต้องพูดเช่นนี้ จึงไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย อีกทั้งเขากระจ่างแจ้งดีว่าการให้หลินชิงเวยขี่ม้าวนไปมาในสนามม้าตลอดทั้งบ่าย ย่อมเรียนรู้อันใดไม่ได้
เซียวเยี่ยน “อีกประเดี๋ยวไปที่คอกม้า เจ้าเลือกม้าออกมาขี่ด้วยตัวเองเถิด”
“ได้”
ปัญหาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว หลินชิงเวยยังนั่งอยู่บนหลังม้า นางถามว่า “ข้าจะลงไปอย่างไรเล่า?”
“ขึ้นไปอย่างไรก็ลงมาเช่นนั้น”
“…” หลินชิงเวยเหยียบที่เหยียบเตรียมจะลงจากหลังม้า แต่ครั้งนี้นางกลับไม่ได้เหยียบอย่างมั่นคง นางยังไม่ได้เหยียบให้มั่นก็กระโดดลงมาจึงหกล้มลงไปก้นกระแทกพื้น นางประคองเอวของตนพร้อมกับสูดปาก
หลินชิงเวยไม่ได้โอดครวญ หากไม่ล้มสักครั้งสองครั้งจะเรียนรู้จนเป็นได้อย่างไร
หลินชิงเวยนวดก้นของตนพร้อมกับเดินตามหลังเซียวเยี่ยนไปคอกม้า ภายในคอกม้ากว้างใหญ่มาก คอกม้าข้างในกั้นเป็นเป็นแถวๆ ม้าแต่ละตัวล้วนเป็นม้าลักษณะดี
หลินชิงเวยไม่ได้เลือกม้าตัวที่ดีที่สุด นางเพียงแต่เลือกตัวที่นางเห็นแล้วถูกชะตา
ดังนั้นเมื่อเดินดูรอบหนึ่ง นางจึงเลือกม้าลักษณะสูงใหญ่กว่าม้าสีขาวเล็กน้อย เป็นม้าหนุ่มขนสีน้ำตาลอ่อนตัวหนึ่ง
เมื่อนางจูงม้าออกมาจึงเห็นว่าขนม้าตัวนี้เป็นสีน้ำตาลอ่อนตลอดทั้งตัว ยิ่งดูยิ่งถูกชะตา นางยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของมัน ม้าหนุ่มร้องเสียงฟึดฟัดขึ้นครั้งหนึ่งไม่ยอมให้นางลูบและดูเหมือนรังเกียจนางอย่างยิ่ง
หลินชิงเวยไม่ยอมแพ้จึงพยา
