ทำด้วยตนเอง
ขุนนางในราชสำนักล้วนเข้าประชุมเช้าในท้องพระโรงดังเดิม หลังจากการประชุมเช้า เซียวจิ่นนั่งเก้าอี้รถเข็นไปยังห้องทรงพระอักษรเพื่ออนุมัติฎีกา
ยามบ่าย ซินหรูไปนวดขาทั้งสองข้างให้กับเซียวจิ่นในตำหนักซวี่หยาง
วันนี้เซียวจิ่นเรียกตัวหลินชิงเวยให้เข้าเฝ้าที่ตำหนักซวี่หยาง น้อยยิ่งนักที่เซียวจิ่นจะใช้วิธีการเรียกตัวให้เข้าเฝ้าอย่างเป็นทางการเช่นนี้ หลินชิงเวยจึงคิดว่ามีเรื่องสำคัญอันใด
ปรากฏว่าเมื่อนางไปถึงตำหนักซวี่หยาง เซียวจิ่นไม่ได้มีงานยุ่งอันใด เขาเพียงแต่มองนางด้วยสายตาเปื้อนยิ้ม เซียวเยี่ยนอยู่ที่นั่นด้วย ดูแล้วเหมือนว่างงานอย่างยิ่งยวด
ยังไม่ทันรอให้หลินชิงเวยเอ่ยปากถาม เซียวจิ่นก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ชิงเวย เจ้าไปสนามฝึกม้ากับเจิ้นเถิด”
“สนามฝึกม้า?”
“ใช่แล้ว อากาศดีเช่นนี้ ไม่ไปเดินเล่นที่สนามม้าก็น่าเสียดายเกินไปแล้ว อีกทั้งทางซีเป่ยได้ส่งม้าเหงื่อโลหิตมาเป็นเครื่องบรรณาการ และกำลังจะเริ่มฝึก” เซียวจิ่นหันไปมองเซียวเยี่ยนแวบหนึ่ง รอยยิ้มที่ปรากฏให้เห็นนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาคมสันยิ่งขึ้น เขาขยิบตาให้หลินชิงเวย “เจิ้นขอให้เสด็จอารับปากพาเจิ้นไปดูด้วยอย่างไม่ง่ายดายเลย”
หลินชิงเวยหยักยิ้ม “ขาของฝ่าบาทยังไม่หายดีก็เริ่มจะหาวิธีการมาทรมานตนเองแล้วหรือเพคะ”
เซียวจิ่น “เจิ้นรู้ดีว่าเจิ้นยังไม่หายดี และไม่คิดจะไปขี่ม้ายิงธนูที่สนามม้า ขอเพียงแค่ไปเดินเล่นที่นั่น หากเกิดเรื่อง
