นางอย่างบ้าคลั่ง
เนื้อชิ้นอวบอ้วนอยู่ตรงหน้าแต่มันกลับกินไม่ได้ อย่าได้กล่าวถึงว่ามันคลุ้มคลั่งปานใด
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน เห็นเพียงร่างของเสือตัวนั้นถอยหลังโดยที่มันไม่อาจต้านทานได้ กรงเล็บทั้งสี่ข้างของบนทิ้งรอยข่วนลึกเป็นทางยาวบนพื้น มันไม่ยินยอมห่างจากหลินชิงเวยเช่นนี้
ต่อมาเมื่อหลินชิงเวยนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นจึงเห็นว่าด้านหลังเสือตัวใหญ่มีคนคนหนึ่งยืนอยู่ เงาร่างนั้นสูงใหญ่ มือข้างหนึ่งของเขาจับหางของเสือลากมันไปข้างหลัง
หลินชิงเวยเห็นท่าทางของเขาชัดเจนจึงอดที่จะพรูลมหายใจยาว รู้สึกโล่งอกไม่ได้ นางพบว่าตนเองตกใจเสียจนร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียก แม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะคลานขึ้นมาก็หาได้มีไม่
ผู้ที่มาคือเซียวเยี่ยนนั่นเอง
ยามนี้แขนเสื้อของเขาสะบัดไปตามแรงลม รังสีเย็นเยียบแผ่กระจายออกจากร่างของเขา ใบหน้าหล่อเหลากลับเย็นชา เส้นผมที่ห้อยตกลงมาปลิวสะบัดอยู่กลางอากาศตามแรงลมพัดให้เห็นเป็นวงกลมงดงาม
