เสือดาวตัวใหญ่ที่ทางหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ มันหันไปเห็นนกกลางอากาศ จึงวิ่งมาทางนี้อย่างคลุ้มคลั่ง
หลินชิงเวยได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นนั้นชัดเจน นางสูดลมหายใจเข้าลึก หันหน้าวิ่งเข้าไปยังทิศทางที่เซียวเยี่ยนพานางออกไปในวันแรก
หลินชิงเวยย่อมรู้ว่าเสี่ยวฉีเคยพูดว่า ในส่วนลึกของสวนไป่โซ่วแห่งนี้ยังมีสัตว์ใหญ่ดุร้ายถูกขังอยู่ นางไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องมีสัตว์ดุร้ายออกมาจากด้านในแน่แล้ว
ยามนี้ทำอย่างไรดีเล่า?
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นพบเห็นตนเองแล้วหรือไม่ นางรู้เพียงว่าต้องวิ่งไปข้างหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้ ทว่าไม่ต้องสงสัยว่าการได้กลิ่นและการได้ยินของสัตว์ป่านั้นว่องไวแม่นยำเพียงใด ยังไม่รอให้หลินชิงเวยวิ่งออกไปจากสวนไป่โซ่วแห่งนี้ย่อมต้องถูกพบเข้าแน่ๆ
ทันทีที่หลินชิงเวยวิ่งออกไปข้างหน้าสุดชีวิต อีกด้านหนึ่ง เสือตัวใหญ่ไปถึงสนามหญ้าที่หลินชิงเวยเลี้ยงพิราบเมื่อสักครู่ ยามนี้พิราบทั้งหมดบินหนีไปแล้ว นอกจากล่วมยาใต้ต้นไม้แล้วไม่มีสิ่งของอย่างอื่นอีก
เสือตัวนั้นดอมดมสูดกลิ่นของล่วมยานั้น มิใช่เพราะมันสนใจสิ่งของนั้นแล้วไปเดินวนรอบบ้านนกก็ไม่พบเป้าหมายที่มันกำลังตามหาอยู่ มันขยับจมูกฟุดฟิดไปมาแล้วส่งเสียงคำรามขึ้นสองครั้ง มันเห็นข้างๆ สนามหญ้ามีถนนสายเล็กอีกสายหนึ่ง ทันทีที่ลมพัดมาดอกไม้ใบหญ้าข้างทางล้วนไหวเอนตามแรงลม กลิ่นอายของมนุษย์ที่คล้ายมีคล้ายไม่มีนั้นปนเปอยู่ในช
