เป็นระยะๆ คิดดูแล้วก่อนนี้ภายในตำหนักในแห่งนี้เป็นสถานที่อันมีเกียรติของหญิงงามสามพันกว่าคน สถานที่พำนักอาศัยของคนที่ถูกทอดทิ้ง เมื่อไม่มีคนมาพำนักแล้วจะซ่อมแซมไปเพื่ออันใด เพียงแต่บัดนี้เซียวจิ่นครองบัลลังก์ เขามีสนมไม่กี่คน ดังนั้นตำหนักโดยส่วนใหญ่ของตำหนักในจึงว่างลง
การที่บรรดานางสนมในอดีตจะได้พบหน้าฮ่องเต้สักครั้งมิใช่เรื่องง่ายดาย ออกมาเดินอยู่ข้างนอกไม่มีรถม้า ไม่มีเกี้ยว คาดว่ายังเดินไม่ถึงอุทยานหลวงเวลาก็ล่วงเลยไปครึ่งค่อนวันแล้ว ยังไม่ได้ทันพบหน้าฮ่องเต้ก็ต้องย้อนกลับตำหนักของตน เพราะการกลับไปยังต้องเสียเวลาอีกครึ่งค่อนวันเช่นกัน คิดๆ แล้วหลินชิงเวยรู้สึกอึดอัดคับข้องใจนัก มิน่าเล่าหลินชิงเวยจึงรู้สึกว่าเมื่อมาถึงสถานที่แห่งนี้บรรยากาศความร้อนระอุล้วนอันตรธานไปสิ้น นี่คือพลังหยินที่ผู้คนกล่าวถึงนั่นเอง
ผ่านเส้นทางตรงที่ทอดยาวไปข้างหน้า สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ถูกปล่อยให้ขึ้นตามธรรมชาติ พวกมันสูงใหญ่บดบังดวงอาทิตย์ อากาศใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยความสดชื่นและร่มรื่น นี่เป็นเพราะไม่ได้สัมผัสกับแสงแดด ดังนั้นพลังหยินจึงมีมาก
กระดานหินเหล่านั้นถูกปูบนพื้น มันเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำที่ขึ้นให้เห็นเป็นชั้นสีเขียวอมดำตามระยะเวลา หากมีคนเดินอยู่ข้างบนจะต้องลื่นล้มโดยง่าย เมื่อผ่านสองข้างทางใต้ร่มเงาไม้แล้ว กลับพบเห็ดดอกใหญ่ๆ ขึ้นเต็มไปหมด ซินหรูตื่นเต้นอย่างที่สุด อยากจะเรียกเสี่ยวฉ
