หลินชิงเวยนำนางกำนัลและขันทีของตำหนักซวี่หยางกลับไป นางไม่รู้เลยว่าเสี่ยวฉีสะกดรอยตามนางอยู่ในที่ลับ กระทั่งกลับไปถึงตำหนักซวี่หยาง นางค่อยกลับไปตำหนักฉางเหยี่ยนโดยไม่มีกะจิตกะใจแม้กระทั่งจะเข้าไปกล่าวลาเซียวจิ่น นางให้คนเข้าไปบอกความประโยคหนึ่งก็กลับไปทันที
เมื่อเสี่ยวฉีกลับมานั้นเซียวเยี่ยนยังคงอยู่ในห้องทรงพระอักษร แสงไฟในห้องทรงพระอักษรยังคงส่องสว่างอยู่ สีหน้าเย็นชาของเขาปรากฏให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้า
เสี่ยวฉี “ท่านอ๋อง ยามนี้ดึกมากแล้ว ท่านอ๋องกลับไปพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“นางกลับไปแล้วใช่หรือไม่?” เซียวเยี่ยนถามเนิบๆ
“กลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าเห็นกับตาว่านางเข้าประตูใหญ่ของตำหนักฉางเหยี่ยน?”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ปลายนิ้วเรียวยาวของเซียวเยี่ยนยังมีกลิ่นของน้ำหมึกติดอยู่จางๆ พู่กันแขวนไว้บนแท่นวางพู่กัน หมึกหยดหนึ่งกำลังหยดลงบนแท่นฝนหมึก หยดหมึกนั้นกระจายออกไปรอบทิศราวกับใช้หยดน้ำในการนับเวลา
เซียวเยี่ยนลุกขึ้นสะบัดอาภรณ์ ขันทีนำน้ำเข้ามาให้เขาล้างมือแล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม เสี่ยวฉีคิดว่าเขากำลังจะออกจากห้องทรงพระอักษร แต่เขากลับหันหน้าเดินไปตรงกล่องอาหารที่หลินชิงเวยวางเอาไว้ เปิดออกดูแล้วเป็นน้ำแกงเม็ดบัวเห็ดหูหนูถ้วยหนึ่งแล้วยังมีของว่างฝีมือประณีตอีกสองอย่าง
เซียวเยี่ยนหยิบสิ่งของออกมา ใช้ช้อนตักน้ำแกงเข้าปากคำหนึ่ง เขากินอย่างเงียบๆ เสี่ยวฉียืนตะลึงอยู่ด้านข้าง เซียวเยี่ยนเ
