ยามนี้หลินชิงเวยและหวงยาอยู่ในห้อง นางสังเกตหวงยาอย่างละเอียด หวงยาจึงรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองนัก หลินชิงเวยพูดขึ้นว่า “ขอถามว่าเวลานี้ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าอย่างไร?”
หวงยา “มามา[1]ตั้งชื่อใหม่ให้ข้าว่า ฝูอวี้ เจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยพยักหน้า “ฝูอวี้ ชื่อดี”
ฝูอวี้หันไปรินน้ำชาให้หลินชิงเวยแล้ววางไว้เบื้องหน้านาง หลินชิงเวยประคองถ้วยน้ำชาเอาไว้พลางช้อนตาขึ้นมองนาง “วันนี้เพิ่งรู้ว่าเจ้าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง มามาคนนั้นของเจ้าสายตาเฉียบคมไม่เลว”
ฝูอวี้หัวเราะเสียงขื่น “ที่จริงข้าไม่รู้ว่าข้าสามารถสวมอาภรณ์งดงามเช่นนี้ได้ เมื่อแต่งตัวแล้วจะงดงามเช่นนี้ ยังต้องขอบคุณมามา ขอบคุณหอวสันตฤดูแห่งนี้เจ้าค่ะ”
“เจ้ายินดีที่จะขายตัวเข้ามาสถานที่เช่นนี้จริงหรือ”
ฝูอวี้พยักหน้า “พี่สาวไม่ต้องกังวลแทนข้าเจ้าค่ะ ครั้งนี้ข้าตัดสินใจด้วยตนเอง ข้านำเงินขายตัวมอบให้กับยายหวังและหลานชายของนาง แต่นี้ต่อไปไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีก ต่อไปล้วนมีชีวิตเพื่อตนเอง”
หลินชิงเวยสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ถือถ้วยน้ำชานั้นเกร็งแน่น “มีชีวิตอยู่เพื่อตนเองเป็นเรื่องที่ดี แต่เจ้าควรจะกระจ่างแจ้งว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่เช่นไร ต่อไปเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับเส้นทางที่เจ้าเลือกเองอย่างไร หากเป็นเช่นนั้น ภายในวันสองวันเจ้าก็ตัดสินใจเส้นทางในภายหน้าเสียแล้ว เจ้าตัดสินใจรวดเร็วไปหรือไม่ หากเจ้าเป็นหญิงค้าประเวณีแล้ว ต่อไปจะ…”
“
