หลินชิงเวยเปิดออกดู มีน้ำชาหนึ่งกาและของว่างสองอย่างจริงๆ เพียงแต่เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำบ๊วยเย็นของเซียวเยี่ยนแล้วคงห่างชั้นกันไกล
หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ “ข้าชอบน้ำบ๊วยเย็นมากกว่า”
สีหน้าของอวี้ย่วนเปลี่ยนไป ในใจนั้นคิดว่าสิ่งของที่ตระเตรียมให้เซ่อเจิ้งอ๋อง เขาจะกินได้อย่างไรกัน “คุณชายหลินลองดื่มน้ำชาและกินของว่างดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
ดูท่าแล้วหากพวกนางไม่เห็นกับตาว่าหลินชิงเวยกินลงไปคงไม่ยอมรามือเป็นแน่
หลินชิงเวยหยิบของว่างรสชาเขียวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง รสชาติอร่อย แล้วยังมีกลิ่นหอมบางๆ ไม่รู้ว่าอากาศร้อนเช่นนี้ กินสิ่งนี้เข้าไปจะร้อนในหรือไม่
หลินชิงเวยหรี่ตาพูดว่า “สิ่งของเหล่านี้คุณหนูทั้งสองทำเองหรือ?”
อวี้ม่าน “เพื่อเป็นการขอขมาคุณชายหลิน ย่อมต้องเป็นข้าและพี่สาวลงครัวทำด้วยตนเอง”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก พูดยิ้มๆ ว่า “ดูท่าแล้วคุณหนูมีใจเตรียมให้ผู้อื่น เกรงว่าตนเองจะยังไม่ได้ลิ้มลองว่ารสชาติเป็นอย่างไรกระมัง ไม่สู้คุณหนูลองชิมดูเองสักชิ้นเป็นอย่างไร” พูดแล้วหลินชิงเวยก็ยื่นของว่างชิ้นหนึ่งให้อวี้ม่าน
อวี้ม่านเบิกตากลมโตพูดอะไรไม่ออก
อวี้ย่วนจึงได้แต่เป็นคนคลี่คลายสถานการณ์ “นี่เป็นของว่างที่ตระเตรียมให้คุณชายหลิน อวี้ม่านไหนเลยจะเสียมารยาทกินเองได้เล่า คุณชายหลินกินเองเถิดเจ้าค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเวยกดลึกยิ่งขึ้น มืออีกข้างหนึ่งของนางยื่นของว่างอีกชิ้นหนึ่งให้อวี้ย่ว
