น “คุณหนูใหญ่ไม่ต้องเกรงใจ เจ้าก็กินชิ้นหนึ่งเถิด ข้ากินคนเดียวไม่อร่อย ข้าชมชอบให้ทุกคนได้แบ่งปันความสุขร่วมกัน”
อวี้ย่วนตกตะลึงเช่นกัน นางย้อนถามหลินชิงเวย “คุณชายหลินมีท่าทีปฏิเสธเช่นนี้ หรือคิดว่าพวกเราได้ทำอะไรกับของว่าง”
หากเป็นแขก ต่อให้สิ่งของของเจ้าของเรือนไม่ดีอย่างไรย่อมไม่อาจนำขึ้นมาพูดต่อหน้าได้
เพียงแต่หลินชิงเวยไม่เหมือนคนอื่น นางยิ้มตาหยี “ใช่แล้ว ข้าสงสัยไม่ได้หรือ ข้าไม่คิดว่าคุณหนูทั้งสองจะใจดีส่งของว่างมาให้ข้า คุณหนูทั้งสองกลับปฏิเสธไม่ยอมกินร่วมกับข้า หรือของว่างได้ใส่อย่างอื่นเข้าไปด้วย?”
อวี้ม่านพูดด้วยโทสะ “คุณชายหลิน ท่านอย่าทำเป็นไม่รู้จักคนดี!”
หลินชิงเวยพูดอย่างใจกว้าง “เป็นคนดีหรือไม่ แค่เพียงลองดูก็รู้มิใช่หรือ คุณหนูอวี้ม่านกินของว่างนี้ ข้าก็จะขอขมาต่อเจ้า อย่างไรเล่า?”
อวี้ม่านร้อนใจจนกระทืบเท้า ทว่าอย่างไรก็ไม่ยอมกิน
ในที่สุดอวี้ย่วนก็มีสีหน้าไม่ได้ดีกว่ากันไปสักเท่านัก นางเข้ามาเก็บกล่องอาหาร “ในเมื่อคุณชายไม่รับน้ำใจเช่นนี้ ให้ถือเสียว่าพวกเราไม่ได้ส่งน้ำชาและของว่างมาก็แล้วกัน”
พูดแล้วคุณหนูทั้งสองก็หอบสิ่งของและสาวใช้เดินจากไป มือทั้งคู่ของหลินชิงเวยค้ำกับระเบียงไม้ ร่างของนางเอนไปด้านหลังเล็กน้อย “นี่ก็นับเป็นน้ำชาอาหารว่างด้วย นำไปเลี้ยงวัวเลี้ยงม้าก็ยังรู้สึกว่าหยาบเหลือเกิน”
ฝีเท้าของอวี้ย่วนหยุดชะงัก อวี้ม่านเตรียมจะกลับมาหาเรื่องหลินชิงเ
