งียบ มีเพียงเสียงต้นไม้ใบหญ้าบนกำแพงที่ส่งเสียงเป็นพักๆ เมื่อกลางวันยายหวังเหนื่อยล้าเกินไป เมื่อถึงยามกลางคืนนับว่าได้สงบลงบ้าง คนทั้งครอบครัวจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
แสงจันทร์สีเงินสาดส่องเรือนหลังเล็กชำรุดทรุดโทรมจนดูขาวโพลนหลายส่วน
ทันใดนั้นมีเงาร่างหนึ่งพลิกตัวผ่านกำแพง เหยียบย่ำลงบนพื้นอันเย็นเยียบเข้าไปในห้องของยายหวัง หน้าต่างถูกเปิดออก ทั้งที่เป็นยามราตรีของคิมหันตฤดูกลับทำให้ยายหวังเหน็บหนาวเสียจนตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ทันทีที่นางลืมตาขึ้นก็มองเห็นว่าข้างหน้าต่างใต้แสงจันทร์นั้นมีเงาร่างสีดำร่างหนึ่ง
หัวใจของนางพลันสะดุดและส่งเสียงร้องเรียกดังลั่น
เงาร่างสีดำสายนั้นมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ในมือมีดาบสะท้อนแสงจันทร์เล่มหนึ่ง ยายหวังตกใจเสียจนปัสสาวะราด นางพลิกกายลงจากเตียงกลิ้งลงไปบนพื้น และพยายามมุดเข้าไปใต้เตียงสุดชีวิต เงาร่างสีดำนั้นยกดาบขึ้นฟาดฟันเตียงเก่าคร่ำคร่าของนางจนขาดเป็นสองท่อน เขาเดินเข้าไปหายายหวัง ยายหวังมือเท้าอ่อนปวกเปียกร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุดปาก เมื่อกะพริบตาอีกครั้ง เห็นเงาร่างสีดำมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ร่างของนางก็อ่อนยวบหมดสติไปทันที
ทว่าในเวลานี้เอง พลันมีเงาร่างสีดำสองร่างพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างตรงเข้ามาโจมตีเงาร่างสีดำนั้น เงาร่างสีดำตกตะลึงจึงยกดาบขึ้นต้านรับด้วยสัญชาตญาณ วรยุทธ์ของเขาร้ายกาจ อีกฝ่ายหนึ่ง ทั้งสองคนมิใช่คู่ต่อสู้ของเขา พวกเขาประมือกันเพียง
