าถามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไฉนเจ้าจึงรู้ว่าพวกนางใส่ของอย่างอื่นลงไปในของว่างที่เตรียมไว้ให้เจ้าเล่า”
คิดดูแล้วบทสนทนาด้านนอกเมื่อสักครู่ เขาที่อยู่ข้างในคงได้ยินชัดเจน
หลินชิงเวย “สตรีกับสตรีห้อมล้อมบุรุษคนเดียวกัน จะให้ดีต่อกันได้หรือไร นอกเสียจากว่าวันนั้นเป็นวันสิ้นโลก” นางมองเซียวเยี่ยน ผู้มีสีหน้าเรียบเฉยแวบหนึ่งแล้วเบะปากพูดว่า “ดูท่าแล้วท่านที่เป็นตัวละครชายตัวเอกผู้เป็นต้นเรื่องมีสีหน้าราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน นอนมาตลอดทั้งบ่ายลุกขึ้นมีความสุขมากกระมัง ยามปกติเสด็จอาราชกิจล้นมือ ไหนเลยจะมีเวลาให้งีบยามบ่ายใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยน “นี่กลับเป็นความจริง”
หลินชิงเวยพูดด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ท่านควรจะขอบคุณข้า อยู่นอกวังยังมีเวลาว่างจากการทำงานได้บ้าง”
เซียวเยี่ยนเลิกคิ้วด้วยท่าทีผ่อนคลายเช่นกัน “มิใช่เจ้าควรขอบคุณเปิ่นหวางหรอกหรือ หากมิใช่เปิ่นหวาง ยามนี้เจ้ายังอยู่ในวังหลวงไหนเลยจะมีโอกาสออกมานอกวัง”
หลินชิงเวย “นี่ ดีชั่วอย่างไร ข้าก็มาช่วยท่านสืบคดีนะ”
เมื่อเข้าสู่ยามราตรี ความร้อนระอุค่อยบรรเทาลง แมลงบนต้นไม้นับได้ว่าสงบลงเสียที แต่พื้นดินที่ถูกแสงแดดแผดเผาในยามกลางวันยังคงแผ่กระจายความร้อนออกมาอีกเนิ่นนาน กระทั่งล่วงเข้ายามดึก น้ำค้างเริ่มตกลงมาจึงค่อยๆ หนาวเย็นลง
พระจันทร์ในคืนนี้แหว่งเว้าไปส่วนหนึ่ง แสงจันทร์จึงดูแล้วมืดสลัวลงเล็กน้อยกว่าที่ผ่านมา
ในตรอกอันสงบเ
