จริงไม่ได้หรือจับฆาตกรตัวจริงไม่ได้อย่างน้อยยังมีคนตายแทนมิใช่หรือ
นี่เป็นวิธีการสืบคดีของผู้อื่น อีกทั้งแต่ละยุคสมัยมีรูปแบบและขอบเขตการจัดการของแต่ละยุคสมัย นางมิอาจยื่นมือยื่นไม้เข้าแทรกได้
หลินชิงเวยยืนอยู่ในพิธีศพ นางสังเกตการจัดวางสิ่งของต่างๆ ในงานศพเป็นลำดับแรก มีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้หลายตัว เรียบง่ายอย่างยิ่ง นางถามว่า “สิ่งของในพิธีศพนี้มีใครแตะต้องแล้วหรือไม่?”
มือปราบหลิว “ไม่มีใครแตะต้องมาก่อน”
หลินชิงเวยเห็นบนกำแพงและบนเก้าอี้มีคราบเลือดรอยใหญ่ สิ่งของอื่นๆ ล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ระเกะระกะ แสดงให้เห็นว่าก่อนหน้าที่ผู้ตายจะตายนั้นไม่มีการต่อสู้
เมื่อเห็นว่าเซ่อเจิ้งอ๋องมิได้ห้ามปรามหลินชิงเวยสังเกตสถานที่เกิดเหตุ อีกทั้งสายตาของหลินชิงเวยไม่เหมือนคุณชายน้อยอายุเยาว์แม้แต่น้อย สายตาของนางคมปลาบ สงบนิ่ง สายตาของนางที่กวาดมองไปแต่ละที่ไม่อาจเล็ดรอดไปจากสายตาของนางได้
“พูดความเห็นของท่านมา” หลินชิงเวยพูดขึ้นไม่ช้าไม่เร็ว
แต่ไม่มีใครตอบนาง นางจึงอดที่จะหันไปมองมือปราบหลิวไม่ได้ อายุน้อยแค่นี้สายตากลับทำให้คนรู้สึกหนาวเยือก
มือปราบหลิวพูดเสียงแข็ง “นี่เป็นคดีฆาตกรรมคดีหนึ่ง มิใช่สถานที่ให้เด็กน้อยมาเล่น คุณชายน้อยอย่าได้อยากรู้อยากเห็นจะดีกว่า”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงเดินเข้าไปใกล้มือปราบหลิวแล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ด้วยเพราะต้องทำงานอยู่ข้างนอกเป็นระยะเวลายาวนาน ผิวพรร
