ขาทั้งคู่ของเซียวจิ่นแดงก่ำ ลักษณะดูเหมือนถูกลวกอย่างรุนแรง หลินชิงเวยเช็ดน้ำยาสมุนไพรบนขาของเขาจนสะอาดสะอ้าน ใช้มือยกน่องของเขาขึ้นมาตรวจดู ไม่มีความร้อนแม้แต่น้อย แต่หลังจากแช่ในน้ำยาสมุนไพรแล้วกลับให้สัมผัสเย็นๆ ฤทธิ์ของยาได้แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกและกล้ามเนื้อของเซียวจิ่นแล้ว ภายนอกอาจดูไม่ออกแต่หลินชิงเวยยกขาของเขาขึ้นมาข้างหนึ่ง ปลายนิ้วสัมผัสดูแล้วพูดว่า “ได้ผลไม่เลวเลยทีเดียว กล้ามเนื้อผ่อนคลาย แยกตัวกับกระดูกขาแล้ว” นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวเยี่ยนแวบหนึ่ง “เสด็จอา ท่านมานี่”
เซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างกายนาง
นางพูดอีกว่า “ยืนสูงเช่นนั้นทำอันใดกัน ย่อกายลงมา”
เซียวเยี่ยน “…” เขานั่งยองๆ ลงข้างกายหลินชิงเวย
หลินชิงเวยลูบคลำกระดูกในส่วนที่ถูกบิดจนผิดรูป แล้วคว้าฝ่ามือใหญ่ของเซียวเยี่ยนวางลงบนตำแหน่งนั้น หลินชิงเวยมองเซียวจิ่นที่หมดสติจนแน่ใจว่าเขายังไม่ตื่นขึ้นมา พูดกับเซียวเยี่ยนว่า “กระดูกที่ถูกบิดจนผิดรูปอยู่ในตำแหน่งนี้ ท่านคลำพบหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนพยักหน้าไม่พูดจา
ทุกคนล้วนพูดว่าเซียวจิ่นนั้นพิการมาแต่กำเนิด กระทั่งเซียวจิ่นเองก็เข้าใจเช่นนี้ แต่กระโกขาทั้งคู่ของเขากลับถูกคนบิดจนผิดรูป บางทีอาจจะตั้งแต่นาทีที่เขาถือกำเนิดขึ้นมาก็ถูกคนลงมือกระทำอย่างเหี้ยมโหด
ดูท่าแล้วเซียวเยี่ยนรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ผู้ที่รู้ความจริงมีอยู่น้อยมาก ทว่าหากให้เซียวจิ่นล่วงรู้ว่าเซียวเยี่ยนรู้เรื่
