องนี้อยู่ก่อน ต่อไปเขาและเซียวเยี่ยนจะปฏิบัติต่อกันอย่างไร?
ด้วยอุปนิสัยของเซียวจิ่น เขาอาจจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่ที่จริงในใจย่อมไม่อาจเชื่อใจเซียวเยี่ยนอีกกระมัง สำหรับเซียวเยี่ยนแล้วนั้นหากเขายังดำรงตำแหน่งเซ่อเจิ้งอ๋อง ย่อมไม่เป็นเรื่องดีสำหรับเขาเด็ดขาด
หลินชิงเวยสลัดความคิดยุ่งเหยิงทิ้งไป นางพูดกับเซียวเยี่ยน “มือของท่านมีพละกำลังมหาศาลทั้งยังมีกำลังภายใน น่าจะบีบกระดูกขาของเขาให้แตกละเอียดได้”
“อืม”
“จดจำไว้ อย่าบีบให้แตกละเอียดเกินไป หาไม่แล้วต่อให้ข้าจัดกระดูกของเขากลับไปได้ก็เข้าสู่รูปเดิมได้ยาก”
เซียวเยี่ยนเพียงแค่บีบกระดูกในส่วนที่ผิดรูปให้แหลกละเอียด จากนั้นให้หลินชิงเวยประกอบกระดูกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เซียวเยี่ยนรวบรวมพละกำลังไปที่ฝ่ามือสีหน้าของเขานิ่งสนิท ได้ยินเสียงดัง กร๊อบ ดังขึ้น เซียวเยี่ยนก็คลายมือออก “เรียบร้อยแล้ว”
เซียวจิ่นเจ็บปวดจนร่างกายชักกระตุก เขาค่อยๆ ได้สติ แต่ต่อมาหลินชิงเวยบีบกระดูกขาของเขา เขาชิงชังตัวเองยิ่งนักที่มิอาจหมดสติไปอีกครั้ง
ความเจ็บปวดนั้นราวกับกระดูกถูกกรีดให้แยกออกจากกัน หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเซียวจิ่นที่เหงื่อแตกพลั่ก นางเกรงว่าเขาจะเจ็บปวดเสียจนกัดลิ้นของตน จึงยื่นไม้ท่อนหนึ่งให้เขากัด “ท่านอดทนหน่อย กัดไม้นี้ไว้จะทำให้พระองค์ผ่อนแรงลงได้ ระวังอย่าให้กัดถูกลิ้นเพคะ”
หลินชิงเวยเองก็ไม่ได้มีสภาพดีไปกว่าเซียวจิ่นเท่าใดนัก เซียวเยี่ยนดูแล
