เซียวจิ่น นางเองก็เหงื่อแตกท่วมตัวเช่นกัน นางจดจ่อสมาธิไม่กล้าวอกแวก กระดูกที่แตกละเอียดในกล้ามเนื้อถูกนางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วประกอบกลับไป นางต้องมีความเชี่ยวชาญในโครงสร้างของกระดูกอย่างแท้จริง กระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อยทุกชิ้นล้วนต้องใช้ความแม่นยำในการประกอบกลับไปอย่างยิ่งจึงจะทำให้กระดูกที่แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กๆ เหล่านี้ประกอบกลับไปสู่สภาพเดิมของมันแต่แรก
หลินชิงเวยใช้มือทั้งสองข้าง เหงื่อของนางไหลผ่านหว่างคิ้วมาถึงหางคิ้วหยดลงมาบนเปลือกตา ทำให้ดวงตาทั้งคู่นางกระจ่างใสประดุจน้ำหมึก
นางนำกระดูกที่เซียวเยี่ยนบีบให้แตกละเอียดนั้นประกอบกลับมา ไม่อาจไม่พูดว่ากล้ามเนื้อที่คลายตัวนั้นช่วยให้นางทำงานได้ง่ายมากขึ้น นางจับกระดูกชิ้นเล็กชิ้นสุดท้ายประกอบกลับไป ขาของเซียวจิ่นจึงนับได้ว่ากลับคืนสู่รูปเดิมของมัน นางให้หมอหลวงที่รออยุ่ด้านนอกตลอดเวลานำไม้กระดานมาตรึงขาของเซียวจิ่นและใช้ผ้าพันแผลมัดไว้อย่างแน่นหนา
เช่นนี้แล้วจะสะดวกต่อการรักษาขาอีกข้างหนึ่งของเซียวจิ่น
เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ดวงตะวันที่อยู่ลอยตัวอยู่กลางท้องนภาค่อยๆ เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกอย่างเงียบเชียบ ด้านนอกเริ่มมีเสียงร้องของแมลงดังขึ้น ราวกับกำลังต้อนรับคิมหันตฤดูที่มาถึง
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ เสียงของแมลงตามต้นไม้ค่อยๆ ดังขึ้น แสงตะวันยามอัสดงสงบสุข แต่ภายในและภายนอกตำหนักบรรทมไม่ได้สงบสุขสักเท่าใดนัก มีเพียงคนเดียวที่
