านี้มิได้กำหนดแน่นอนว่าเมื่อหลินเสวี่ยหรงแต่งเข้าไปแล้วเป็นพระชายาเอกซึ่งเป็นประมุขฝ่ายหญิงหรือเป็นอนุ ดังนั้นคนทั้งหมดล้วนคาดไม่ถึงว่าการแต่งงานที่ถูกกล่าวถึงอย่างหนาหู สุดท้ายเซี่ยนอ๋องแต่งคุณหนูรองหลินเสวี่ยหรงเข้ามาเป็นเพียงอนุคนหนึ่ง
ยามนั้นจิตใจของหลินเสวี่ยหรงแทบจะตายตกไป หลังจากแต่งเข้าไปแล้วยังต้องเป็นเรื่องตลกขบขันของผู้อื่น ถูกกดขี่รรังแกจากพระชายา แต่นางไม่อาจไม่แต่ง หาไม่แล้วชาตินี้นางก็ไม่ต้องคาดหวังว่าจะได้แต่งงานออกเรือนไป
เรื่องนี้กระทำกันอย่างเงียบเชียบ หลินเสวี่ยหรงแต่งเข้ามาอย่างสงบเสงี่ยมและคับแค้นใจ นางเป็นอนุของเซี่ยนอ๋อง หลินชิงเวยอยู่ในวังหลวงมีงานล้นมือหัวไม่วางหางไม่เว้น ไหนเลยจะมีเวลามาถามไถ่เรื่องของหลินเสวี่ยหรง นางแต่งเข้ามาตั้งแต่เมื่อใดหลินชิงเวยก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ อีกทั้งมีความเป็นไปได้ว่าสกุลหลินและเซี่ยนอ๋องต่างไม่ต้องการให้เรื่องนี้เอิกเกริก ดังนั้นจึงจัดงานอย่างเรียบง่าย
หลินชิงเวยเลิกคิ้วมองท่าทางของหลินเสวี่ยหรงที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสบายอกสบายใจนัก นางก็วางใจแล้ว
หลินเสวี่ยหรงจิกปลายเล็บเข้าไปในฝ่ามือที่อยู่ในแขนเสื้อ มีเซ่อเจิ้งอ๋องอยู่ด้วยนางจึงไม่อาจแสดงกิริยาเสียมารยาทต่อหน้าได้ เพียงแต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง “เจ้ามาที่นี่ทำอันใด?”
