ลินชิงเวยยกมือขึ้นขัดขวาง แสงตะวันส่องผ่านใบไม้เข้ามาราวกับมันสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง นางพูดขึ้นด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “อยากขอโทษ? ง่ายดายยิ่งนัก ท่านพูดกับข้าว่า ‘ขอโทษ’ สักคำสิ”
สีหน้าของเซียวเยี่ยนพลันชะงัก
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเวยกดลึกขึ้น “พูดไม่เป็นใช่หรือไม่? พูดไม่เป็นก็ไม่ต้องพูดอะไร”
เซ่อเจิ้งอ๋องขอโทษตน นี่เป็นเรื่องที่หมายถึงเกียรติยศและหน้าตาเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว เห็นได้ชัดว่าจนกระทั่งบัดนี้เซ่อเจิ้งอ๋องยังไม่เคยต้องทำเรื่องเช่นการขอโทษผู้อื่น
หลินชิงเวยยักไหล่ เมื่อเห็นสีหน้าอึมครึมของเซียวเยี่ยนแล้วเอ่ยขึ้นอย่างแจ่มแจ้ง “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้สำหรับเสด็จอาแล้วมันยาก ครั้งหน้าก็ดีขึ้นเอง”
หลินชิงเวยเอามือไพล่หลังคิดจะเดินต่อไปเบื้องหน้า เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซียวเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านหลังกล่าวขึ้นเสียงหนักว่า “ขอโทษ”
[1] ศาลต้าหลี่ ทำหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับคดีอาญา ขุนนางผู้บัญชาการ อยู่ในตำแหน่ง ต้าหลี่ซื่อชิง
