ป็นคดีสังหารคนต่อเนื่อง อย่างไรเล่า ดูเหมือนเจ้าจะมีสนอกสนใจ?”
ต้องสนใจแน่นอน! นี่มันอาชีพเก่านะ!
หลินชิงเวยค่อยๆ ใช้มือดึงมุมปากของตนกลับมา “ข้าดูแล้วสนใจมากนักหรือ? นานเช่นนี้เสี่ยวฉียังไม่กลับมาจะต้องเป็นเพราะยังจับคนร้ายไม่ได้กระมัง ไฉนท่านเจ้าเมืองจึงต้องมาขอความช่วยเหลือจากเสด็จอา?”
เซียวเยี่ยน “คดีใหญ่ๆ ในเมืองหลวงล้วนต้องส่งเรื่องมาให้ศาลต้าหลี่[1] แต่ท่านเจ้าเมืองยังคงต้องช่วยเหลือในเรื่องการไต่สวนคดี”
“แต่นั่นก็ต้องเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของคนในศาลต้าหลี่นี่นา”
“อืม ยามนี้ไม่มีผู้เหมาะสมมารับตำแหน่งต้าหลี่ซื่อชิง เปิ่นหวางจึงรั้งตำแหน่งนี้เป็นการชั่วคราว”
หลินชิงเวยจนคำพูดไปชั่วขณะแล้วจึงเอ่ยขึ้นในภายหลังว่า “ข้าควรจะบอกว่าเซ่อเจิ้งเป็นมนุษย์เหล็กไหลหรือไม่ ท่านคนเดียวรั้งตำแหน่งใหญ่ไว้มากมายเช่นนี้ ยังต้องมีขุนนางมากมายในราชสำนักไว้เพื่ออะไรกัน?”
เซียวเยี่ยนรับรู้ได้ถึงความรู้สึกไม่พึงพอใจจึงอดที่จะหันมามองหลินชิงเวยไม่ได้ เขากลับอธิบายอย่างอดทนว่า “ในยามปกติศาลต้าหลี่รับผิดชอบเพียงคดีใหญ่และคดีของราชสกุล ดังนั้นเมื่อไม่มีคดีทั้งสองประเภทนี้ยังคงว่างงานยิ่งนัก เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงว่าเปิ่นหวางจะงานล้นมือ”
หลินชิงเวยปรับสีหน้าแล้วเอยขึ้นว่า “ชิ ผู้ใดเป็นห่วงว่าท่าจะงานล้นมือกัน สำคัญตนผิด”
“เจ้า สุขภาพดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
“ท่านใส่ใจข้าหรือ?”
“เรื่องเมื่อวาน…”
“หยุดนะ!” ห
