กล้เพื่อเตะศีรษะของเขา พลันได้ยินหลินชิงเวยตะโกนเสียงดังว่า “เซียวเยี่ยน ถอยออกมาเร็วเข้า!”
เซียวเยี่ยนแตะปลายเท้าเพียงเล็กน้อยก็เหินกายกลับมาอยู่ข้างกายหลินชิงเวย
ภายในห้องหับที่ปิดสนิท สตรีในชุดแดงดูเหมือนกำลังคลุ้มคลั่ง ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยเลือด นางกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่งแล้วฟุบกายล้มลงบนโต๊ะ
ในขณะเดียวกันหลี่เหลียงไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้หรือโจมตีอำ
หลินชิงเวยเห็นหนอนเหล่านั้นพากันผุดขึ้นบนพื้นทำให้นางพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หนอนเหล่านั้นเลื้อยเข้ามาหาหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยน มันมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของตำหนักบรรทมอย่างรู้ทิศทางและมีจุดประสงค์ หนอนจำนวนมหาศาลเบียดเสียดกันน่าสยดสยองและน่าสะอิดสะเอียน
ครานี้เซียวเยี่ยนเองก็จนหนทาง หากปล่อยให้หนอนพวกนี้เลื้อยเข้ามาเซียวจิ่นและซินหรูที่อยู่ข้างในย่อมต้องย่ำแย่ไปด้วย
เซียวเยี่ยนหันหน้าไปเห็นสีหน้าซีดขาวของหลินชิงเวยแล้วถามว่า “เวลานี้ควรทำอย่างไรดี?”
หลินชิงเวยกัดริมฝีปากและกล่าว่า “ข้าเคยบอกกับท่านหรือไม่ว่าข้ามีอาการเกลียดที่แคบอย่างรุนแรง?”
“ดูเหมือนจะเคยบอก”
“ยามนี้ข้าอยากอาเจียนเหลือเกินทำอย่างไรดี?”
“จัดการเรื่องเหล่านี้ก่อนแล้วค่อยอาเจียนให้พอเถิด”
หลินชิงเวยยกมือขึ้นปิดปากของตนเพื่อฝืนข่มความรู้สึกอยากอาเจียนแห้งๆ ของตนลงไป ชิงหลันที่อยู่ในอ้อมอกของนางจึงรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลง มันไม่รอให้หลินชิงเวยออกคำสั่งแต่กระโ
