แต่เม็ดเดียว
หลินชิงเวยอดที่จะคิดบีบคอตนเองให้ตายไม่ได้ ไม่มียาถอนพิษก็ถอนพิษงูไม่ได้ เช่นนี้แล้วต่อให้หนอนในร่างกายถูกสังหารตายหมด นางก็ต้องตายด้วย
“ไม่ จะต้องมีตกหล่นบ้าง เป็นไปไม่ได้ที่จะกินหมดแล้ว…” หลินชิงเวยจึงหาตามพื้น ด้วยคิดว่าอาจจะพบยาถอนพิษที่ตกหล่นอยู่บ้าง
เซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อสักครู่นางได้กินยาถอนพาไปมากมายเช่นนั้น ฤทธิ์ยาในร่างกายยังคงมีอยู่กระมัง”
หลินชิงเวยตื่นตะลึง จากนั้นจึงค่อยๆ ได้สติ นางเห็นซินหรูค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ ทวารทั้งเจ็ดไม่มีเลือดไหลออกมาอีก แต่สีหน้าของซินหรูยังคงเขียวคล้ำอย่างน่ากลัว
นางราวกับต้องการยกมือขึ้นไปลูบหัวใจของตนเอง แต่ที่นั่นมีเข็มเงินฝังอยู่หลายเข็ม ซินหรูกัดฟันพูดว่า “พี่สาว หัวใจเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ…”
สมองของหลินชิงเวยร้อนวาบ ในเมื่อซินหรูได้กินยาถอนพิษเข้าไปมากมายเช่นนั้นน่าจะยังมีผลอยู่ หากนางยังคงปกป้องจุดชีพจรหัวใจของซินหรูเอาไว้ หากมีหนอนกำลังกัดกินหัวใจของนางเช่นนี้ย่อมไม่ได้ได้ผลอย่างที่นางต้องการ
หลินชิงเวยเดินเข้ามามองเข็มเงินนิ่งๆ นางเม้มปากแล้วค่อยๆ ดึงเข็มเงินออกทีละเล่ม!
ยามนี้นางกำนัลและขันทีวิ่งเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าขาวเผือด “แย่แล้ว! แย่แล้ว! มีคนบุกเข้ามาในตำหนักซวี่หยาง! คนผู้นั้น คนผู้นั้น…ร่างกายล้วนเน่าเปื่อยแล้ว!”
หลินชิงเวยกล่าว “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ห้ามให้ใครเข้าใกล้เขา หาไม่แล้วจะมีคนมากมายเป็นเหมือนเขา”
