หลินชิงเวยรู้สึกว่าหายใจลำบาก เมื่อนางมองหน้าเซียวเยี่ยน สีหน้าของเขาปราศจากความรู้สึกใดๆ
ซินหรูสั่นสะท้านอย่างรุนแรงทว่ากลับส่งเสียงอย่างยากลำบากทั้งที่นอนอยู่บนพื้น “ขอร้องท่าน…ขอร้องท่าน…ปล่อยพี่สาวของข้า…”
เซียวจิ่นประคองร่างกายของตนขึ้นมาพยายาที่จะลองลงจากเตียง คิดจะวิ่งมาช่วยหลินชิงเวย ทางหนึ่งร้องเสียงดังดวงตาแดงก่ำ “เซ่อเจิ้งอ๋อง! หากท่านกล้าสังหารนาง เจิ้นจะไม่มีวันอภัยให้ท่านตลอดชีวิต!”
เซียวเยี่ยนถูกกลืนกินสติสัมปชัญญะ หลินชิงเวยยังคงเชื่อว่าเขาไม่รู้ว่าเวลานี้เขากำลังทำอะไรอยู่ หลินชิงเวยเลิกดิ้นรนต่อสู้ นางอ้าปากทว่ากลับหายใจเอาอากาศเข้าไปไม่ได้ ดูเหมือนนนางจะถูกบีบให้ขาดอากาศหายใจตายแล้ว แต่…เช่นนั้นจะยอมตายได้อย่างไร…
หลินชิงเวยสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กล่าวทั้งกัดฟันแน่นว่า “บุรุษที่ข้าต้องตาต้องใจย่อมดูไม่ผิด…เซียวเยี่ยน ท่านต่อสู้สักหน่อยแล้วอย่างไรเล่า นอกจากมันจะกลืนกินสติและความรู้สึกของท่านแล้ว มันจะทำอะไรท่านได้ ขอเพียงท่านเอาชนะมัน เอาชนะมันได้ก็ไม่ต้องเป็นหุ่นเชิดของผู้อื่น…”
หลินชิงเวยพูดอะไรไม่ได้อีก สีหน้านั้นแดงก่ำ ดวงตาฉาบไปด้วยน้ำชั้นหนึ่ง มองเซียวเยี่ยนนิ่งๆ
คำพูดของนางราวกับสายลมเย็นๆ สายหนึ่ง มันตรงเข้าไปในจิตใจของเซียวเยี่ยน พัดพาให้จิตใจที่อยู่ท่ามกลางหมอกควันของเขา เขาพบว่าตามคำพูดของหลินชิงเวยทุกประโยค เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งใจ เหมือนถูกเข็มแทงอย่า
