งไรอย่างนั้น ดวงตาของเขาเห็นคนที่อยู่เบื้องหน้าชัดเจน เขายังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกทุกข์ทรมานของนาง และยังรู้สึกได้ถึงความทุกข์ทรมานของตนเอง แต่เขาควบคุมมือและปลายนิ้วที่บีบคอของนางไม่ได้ เขาอยากปล่อยมือกลับมาแต่ปล่อยไม่ได้
“เซียวเยี่ยน…ท่านตื่นเถิด…” ขณะที่หลินชิงเวยใกล้จะหมดลมหายใจ ลมหายใจของเซียวเยี่ยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นมั่นคง ราวกับเขาต่อสู้อย่างหนัก สีหน้าเจ็บปวดทุกข์ทรมานของเขา หลินชิงเวยยกปลายนิ้วขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ปลายนิ้วอันเย็นเยียบสัมผัสถูกมุมปากของเขา ทำให้เขาหยุดชะงักอีกครั้ง
นางเช็ดหยดเลือดบริเวณมุมปากของเขาเบาๆ
หลินชิงเวยรู้ว่าเซียวเยี่ยนยังมีความรู้สึกของตน เขาไม่ได้ถูกควบคุมทั้งหมด หาไม่แล้วฝ่ามือเมื่อสักครู่ย่อมเอาชีวิตน้อยๆ ของนางได้ ทว่าเขากลับยินยอมที่จะทำร้ายตนเองด้วยการดึงพลังลมปราณคืนในนาทีสุดท้าย
ดังนั้นนางเชื่อว่าเขาจะต้องดึงสติของเขากลับมาได้แน่นอน ไม่ถึงนาทีสุดท้ายนางไม่มีวันยอมถอดใจเด็ดขาด
สตรีในชุดแดงกระอักเลือดอีกครั้ง นางรับรู้ได้ว่าล้มเหลวอีกครั้งแต่นางไม่อาจยอมแพ้ ดังนั้นนางจึงรวบรวมสมาธิอีกครั้ง แต่หนอนที่กลืนกินวิญญาณในร่างกายของเซียวเยี่ยนยิ่งมายิ่งไร้ประโยชน์แล้ว ในทางกลับกันเมื่อหนอนกลืนกินวิญญาณสูญเสียกำลังไปมากเท่าใดนางเองก็จะถูกกลืนกินพลังไปมากเท่านั้น
หนอนกลืนกินวิญญาณที่นางเลี้ยงไว้เมื่ออยู่ในระยะเวลาของการเจริญเติบโตนั้นอาศัยการ
