อนไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับเขยื้อนอยู่ในกองเลือด
ทันที ที่เซียวเยี่ยนปล่อยมือ ร่างอ่อนปวกเปียกของหลินชิงเวยก็ล้มลง แขนของเขากวาดออกไปโอบคนเข้ามาในอ้อมกอดของตน ปลายนิ้วลูบผ่านโครงหน้าของนางเบาๆ ท่าทีอ่อนโยนเสมือนกำลังลูบไล้ลงบนภาพวาดภาพหนึ่ง
เซียวจิ่นกลิ้งตกลงมาจากบนเตียง เขาเห็นเงาร่างของเซียวเยี่ยนกอดหลินชิงวยหันหลังให้เขา เขาเห็นเส้นสายเงาร่างด้านหลังของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน อ่อนโยนกระทั่งมีความหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย เขากลับมองไม่เห็นสีหน้าของเขาเมื่อมองหลินชิงเวยว่าปรากฏให้เห็นถึงความปวดใจและอ่อนโยน
เซียวจิ่นคลานเข้ามาหาหลินชิงเวย ทางหนึ่งคลานอย่างยากลำบากอีกทางหนึ่งถามว่า “ชิงเวย ชิงเวย เจ้าเป็นอย่างไรบ้างชิงเวย…”
เซียวเยี่ยนรวบรวมกำลังลมปราณที่ฝ่ามือแล้วใช้พลังลมปราณส่งผ่านให้หลินชิงเวย เมื่อเซียวจิ่นคลานมาถึงข้างกายนาง นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ทั่วทั้งร่างกาย ทั้งภายในและภายนอก ล้วนรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปหมด
นางไอโขลกหลายครั้ง พบว่าตนเองหายใจไหลลื่น อากาศบริสุทธิ์เข้ามาในปอดของนาง นางอดที่จะเงยหน้าอย่างประหลาดใจไม่ได้ นางหันมองเซียวเยี่ยนแล้วถามว่า “ท่านหายดีแล้ว?”
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลงมองมือทั้งคู่ของตน เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเมื่อสักครู่ตนได้ใช้มือคู่นี้เกือบจะสังหารหลินชิงเวย และเกือบจะใช้มือคู่นี้สังหารเซียวจิ่นเช่นกัน
หลินชิงเวยหันหน้าไปมองหนอนสีขาวที่ตายไปแล้วพร้อมกับพรูลมหายใจ
