โล่งอก นางกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า “ไม่มีเรื่องอะไรแล้วในที่สุด” เซียวจิ่นตกลงมาจากบนเตียงเพียงเพราะต้องการคลานมาหานาง เรื่องนี้ทำให้นางซาบซึ้งใจจริงๆ เมื่อสักครู่รับฝ่ามือแทนเซียวจิ่นจึงไม่มีคำอุทรณ์ใดๆ ล้วนรู้สึกว่าทั้งหมดนี้คุ้มค่า
กระบอกตาของเซียวจิ่นแดงก่ำ เขายังหวาดกลัวเล็กน้อยและรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเช่นกัน แต่เขาถือทิฐิไม่ยอมเอ่ยปากพูดจากับเซียวเยี่ยนแม้แต่ประโยคเดียว ความผูกพันระหว่างสองอาหลานดูเหมือนจะคลอนแคลนเช่นกัน
หลินชิงเวยไม่ปรารถนาให้คนทั้งสองมีปมในใจจึงกล่าวว่า “เรื่องทั้งหมดนี้มีคนวางแผนอยู่เบื้องหลัง ตรองดูแล้วก่อนหน้านี้พยายามจะลงมือกับข้าอย่างลำบากยากเย็น แต่ด้วยข้าใกล้ชิดฝ่าบาทและเสด็จอา จุดประสงค์ที่แท้จริงของผู้ที่อยู่เบื้องหลังคือเพื่อให้เสด็จอาสังหารฝ่าบาท เสด็จอามีพลังจิตที่แข็งแกร่งจึงไม่ได้ถูกควบคุมทั้งหมด ด้วยเหตุนี้หนอนตัวนี้จึงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฝ่าบาทเมื่อสักครู่ซินหรูคลุ้มคลั่งท่านจะอภัยให้นางได้หรือไม่?”
เซียวจิ่นกล่าว “เจิ้นรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของซินหรู เจิ้นไม่กล่าวโทษนาง”
“เรื่องนี้มิใช่เจตนาที่แท้จริงของเสด็จอาเช่นกัน ฝ่าบาทไม่กล่าวโทษเสด็จอาเช่นกันใช่หรือไม่?”
เซียวจิ่นไม่พูดจา
หลินชิงเวยกล่าว “ในเมื่ออภัยให้ซินหรูได้ เหตุใดจึงอภัยให้เสด็จอาไม่ได้?”
“ช่างเถิด” เซียวเยี่ยนกล่าว
ถูกต้อง ซินหรู! หลินชิงเวยคิดถึงซินหรูขึ้นมาจึงห
