ิดที่จะสังหารเซียวจิ่นเด็ดขาด เขาจะต้องเสียใจภายหลังเป็นแน่
เซียวเยี่ยนหันกลับมา สายตาเยียบเย็นที่มองหลินชิงเวยเสมือนมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง แต่พฤติกรรมของเขายังคงเหมือนคนปกติ ซ้ำยังพูดจาเหมือนปกติ “ปล่อยมือ”
หลินชิงเวยไหนเลยจะยอมปล่อยมือง่ายๆ ทางหนึ่งดึงรั้งเขาไว้อีกทางหนึ่งร้องตะโกนออกไปข้างนอก “เด็กๆ! รีบเข้ามา!”
แม้องครักษ์จะคุ้มกันตำหนักซวี่หยางอย่างแน่นหนา แต่ภายในตำหนักล้วนเป็นข้าหลวง ข้าหลวงที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงร้องตะโกนจึงรีบวิ่งเข้ามา ทันทีเข้ามาในตำหนักบรรทมก็เห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น บรรยากาศภายในนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
หลินชิงเวยร้องคำราม “ยังทึ่มทื่ออะไรกันอีก ยังไม่รีบไปพาฝ่าบาทออกไป!”
ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้ขยับ เซียวเยี่ยนหันกลับไปใช้หางตาของดวงตาหงส์มองพวกไปนอกประตูอย่างเย็นชา “เปิ่นหวางบัญชาให้พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด”
เหล่านางกำนัลและขันทีควรจะฟังเซ่อเจิ้งอ๋องหรือฟังหลินเจาอี๋ ชัดเจนยิ่งนักว่านางกำนัลภายในตำหนักซวี่หยางมากกว่าครึ่งล้วนทำงานให้เซ่อเจิ้งอ๋องทั้งสิ้น คำสั่งของเซ่อเจิ้งอ๋องเปรียบเสมือนราชโองการของฮ่องเต้
ยามนี้โอษฐ์ทองคำของเซ่อเจิ้งอ๋องบัญชาลงมา เหล่านางกำนัลและขันทีพากันถอยร่นเตรียมจะถอยออกไปนอกตำหนักบรรทม
ยามนี้เองเสียงของเซียวจิ่นดังขึ้น “หยุดอยู่ที่นั่นให้หมด! ยังไม่เข้ามาอีก ประคองเจิ้นออกไป!”
เหล่านางกำนัลและขันทีตกตะลึงอีกครั้ง ระหว่างหลินเ
