มือเซียวเยี่ยนฟาดใส่ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
ในนาทีแห่งความเป็นความตายหลินชิงเวยไม่รู้ว่าตนไปเอาความกล้าหาญมาจากที่ไหน ยกเท้าขึ้นได้ก็พุ่งเข้ามากระโดดขึ้นบนแท่นบรรทมมังกรของเซียวจิ่น ดวงตาของเซียวจิ่นเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของหลินชิงเวยเข้ามาใกล้ตนเรื่อยๆ
จากนั้นเขาก็ถูกหลินชิงเวยทับไว้ใต้ร่าง
ดวงตาของเซียวจิ่นมีความหวาดกลัวพาดผ่าน “ชิงเวย…”
หลินชิงเวยไม่พูดจาแต่กดศีรษะของเขาไว้ในอ้อมกอดของตนเพื่อปกป้องเขาให้พ้นภัย
เวลานั้นเมื่อฝ่ามือของเซียวเยี่ยนซัดลงมาเขาเห็นว่าฝ่ามือของตนกำลังจะซัดลงไปบนแผ่นหลังของหลินชิงเวย ดวงตาคมปลาบของเขาเบิกโต แววตาที่ถูกควบคุมของเขาดูเหมือนจะทำลายกรงขังนั้นได้ ในดวงตาของเขาราวกับคลื่นพายุทอร์นาโด ในสมองของเขารู้สึกเจ็บแปลบ ดูเหมือนกำลังคิดจะควบคุมให้เขาลงมือกับคนทั้งสองเบื้องหน้า แต่เขารวบรวมกำลังของตนอย่างแข็งแกร่ง ดังนั้นฝ่ามือที่ซัดลงไปบนร่างของหลินชิงเวยจึงเป็นฝ่ามือที่สูญเสียการควบคุมพละกำลังไปครึ่งหนึ่ง แต่ยังคงทำให้หลินชิงเวยกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง และสาดลงบนลำคอของเซียวจิ่นอย่างพอเหมาะพอเจาะ เลือดนั้นร้อนเสียจนทำให้เขาสั่นสะท้าน
“ชิงเวย…ชิงเวย!”
ในสมองของหลินชิงเวยเต็มไปด้วยงงงัน นางกล่าวเสียงต่ำว่า “ข้าไม่เป็นไร”
ส่วนเซียวเยี่ยนกลับด้วยเพราะเขาฝืนกำลังดึงพลังของตนเองกลับมากะทันหัน ทำให้พลังลมปราณของตนตีกลับ เขาก้าวถอยหลังสองก้าวแล้วกระอักเลือด
