ด้านหลัง นางแทงเข็มเงินในมือลงบนแผ่นหลังของเซียวเยี่ยนอย่างไม่คำนึงความแม่นยำ จนปัญญาที่นางตกอยู่ในสถานการณ์อันวิกฤตจึงมิอาจควบคุมน้ำหนักมือได้ เข็มเงินแทงลงไปในผิวหนังของเซียวเยี่ยนได้ครึ่งหนึ่ง แต่เซียวเยี่ยนในยามนี้ถูกควบคุมจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด ทันทีที่เขาเดินพลังลมปรานเข็มเงินเหล่านั้นก็กระเด็นออกจากร่างกายไปฝังตัวอยู่บนผนัง
ต่อมาหลินชิงเวยถูกเซียวเยี่ยนสะบัดออกเหมือนแมวน้อยตัวหนึ่ง ร่างของนางถูกสะบัดจนร่วงหล่นไปชนกับขอบโต๊ะ ราวกับอวัยวะภายในห้าและหกล้วนอยู่ผิดตำแหน่ง เจ็บปวดจนพูดไม่ออก
เซียวจิ่นขดกายเข้าไปในแท่นบรรทมมังกรอันกว้างใหญ่ สายตาที่เขามองเซียวเยี่ยนในนาทีนี้เปลี่ยนจากเดือดดาลไปด้วยโทสะกลายเป็นอ่อนแอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และหวาดกลัว “เสด็จอา…”
เสียงเรียกเสด็จอานั้นทำให้ร่างของเซียวเยี่ยนหยุดชะงัก ภายในดวงตาที่เลื่อนลอยราวกับมีกำลังต่อสู้กับสิ่งใดอยู่ หลินชิงเวยเห็นความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของเขาเพียงชั่วขณะ จึงพยายามใช้มือค้ำพื้นลุกขึ้นมาพูดว่า “เซียวเยี่ยน ท่านตื่นเถิด เซ่อเจิ้งอ๋องผู้สูงศักดิ์ ไยกลายเป็นหุ่นเชิดให้ผู้อื่นควบคุมเล่า! ท่านจะสังหารเขาภายใต้การควบคุมของผู้อื่นใช่หรือไม่?”
แต่การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วระยะเวลาแสนสั้น นาทีถัดมาก็มลายหายไป ฝ่ามือของเขาวาดขึ้นแล้วยกมือขึ้นซัดไปทางเซียวจิ่น
ร่างกายของเซียวจิ่นเดิมก็อ่อนแออยู่แล้วไหนเลยจะรับไหว หากถูกฝ่า
