ล้ว! เซ่อเจิ้งอ๋อง ตำหนักซวี่หยาง ตำหนักซวี่หยางเกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ทั้งสองมีสีหน้าตกตะลึง
หลินชิงเวยรีบเก็บหนอนตัวนั้นขึ้นมา หันกลับมาอีกครั้งเห็นเซียวเยี่ยนหันกายเดินกลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้รอนางให้ไปพร้อมกันด้วยซ้ำ
ขันทีผู้นั้นเหงื่อไหลท่วมตัว สามารถตามหาพวกเขามาถึงที่นี่ไม่รู้เป็นเพราะเขามีความสามารถหรือเป็นความบังเอิญกันแน่
ชั่วพริบตาก็มองไม่เห็นเซียวเยี่ยน หลินชิงเวยได้แต่เดินกลับไปตำหนักซวี่หยางพร้อมกับขันที ระหว่างทางนางถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ตำหนักซวี่หยางป้องกันแน่นหนาไฉนจึงเกิดเหตุวุ่นวายได้?”
ขันทีทางหนึ่งเช็ดเหงื่อไปอีกทางหนึ่งพูดว่า “ตำหนักซวี่หยางมีการรักษาการอย่างเข้มงวดแน่นอนจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ แต่คนที่ไปนั้นเป็นแม่นางข้างกายเจาอี๋เหนียงเหนียงที่ชื่อ ซินหรู…”
หลินชิงเวยงงงันทันที “เจ้าว่าอะไรนะ? ผู้ที่ทำให้ตำหนักซวี่หยางเกิดความวุ่นวายเป็นผู้ใดกัน?”
หลินชิงเวยสามารถเข้าออกตำหนักซวี่หยางได้อย่างอิสระ เซียวจิ่นปฏิบัติต่อซินหรูโดยไม่ป้องกันแม้แต่น้อย แน่นอนว่าย่อมต้องเข้าออกอย่างอิสระเช่นกัน แต่หลินชิงเวยยังไม่อยากจะเชื่ออยู่นั่นเอง
ขันทีมองนางแล้วพูดว่า “เป็นซินหรู เป็นซินหรูไม่ผิดแน่ ทันทีที่นางเข้าไปก็ลงมือสังหารอย่างบ้าคลั่ง…เฮ้อ เจาอี๋เหนียงเหนียง…”
ยังไม่ทันได้พูดจบ หลินชิงเวยใช้เรี่ยวแรงวิ่งไปข้างหน้าเท่าที่จะเร็วได้ในยามปกติ ขันทีผู้นั้นได้แต่วิ่งตาม
