หนึ่งเข้าประคองที่เอวคอดกิ่วของนาง เขาค่อยๆ โน้มกายลงมาให้คางของตนคล้ายแตะคล้ายไม่แตะลงบนไหล่ของหลินชิงเวย เมื่อเขาพูดจาลมหายใจอันอบอุ่นรินรดใส่ลำคอของนาง น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนและทำให้คนลุ่มหลงคลั่งใคล้ประดุจแม่น้ำ เม็ดทราย และน้ำค้าง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าประดุจวารีใต้ท้องเรือ ทั้งยังหางเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “นางไม่ให้เจ้ากินข้าว?”
หลินชิงเวยพยักหน้า การทำตัวออดอ้อนฉอเลาะมิใช่แนวที่นางถนัดทว่าไม่รู้ด้วยนางอินกับบทเกินไปหรือไม่ กระบอกตาจึงพลันร้อนขึ้นเล็กน้อย นางพยายามที่จะอิงแอบเข้าไปในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน “ถูกต้อง ข้าเพิ่งจะได้กินข้าวอิ่มมื้อหนึ่งเมื่อปี้หลิงมาครั้งก่อน”
