วก็เป็นสาวแก่อายุสามสิบปีนางหนึ่ง ช่างเปราะบางเกินไปแล้ว
น้ำข้างใต้สระเย็นยิ่งกว่า ทั้งเย็นทั้งมืด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความคิดของหลินชิงเวยแรงกล้าเกินไปหรือไม่ ดูเหมือนสวรรค์รับรู้ ระหว่างที่นางลืมตาขึ้นมองเห็นผิวน้ำข้าบนศีรษะกระเพื่อมเคลื่อนไหว มีแสงสว่างจากแสงจันทร์เล็กน้อย ราวกับมีดวงดาวดารดาษเต็มท้องฟ้า
ท่ามกลางแสงจากดวงดาวเล็กๆ เหล่านั้น มีคนๆ หนึ่งกำลังว่ายน้ำมาหานาง
เป็นเซียวเยี่ยน เสียงในสมองของนางดังขึ้น นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบ เดิมทีคิดว่าคนผู้นั้นอยู่ไกลจากตัวเองเกินไป สุดท้ายนางก็ไม่อาจแตะต้องเขาได้
ขณะที่มือของนางค่อยๆ ห้อยตกลงมา พลันมีมือใหญ่ๆ ข้างหนึ่งกวาดเข้ามา จับมือของนางไว้ในอุ้งมือจากนั้นลากนางเข้ามาในอ้อมกอดอันกว้างใหญ่และเปียกชุ่ม
เซียวเยี่ยนอุ้มนางง่ายดายเหมือนนางเป็นแม่ไก่ตัวเล็กๆ ที่ไร้น้ำหนักพร้อมกับว่ายน้ำขึ้นสู่พื้นผิวน้ำเต็มกำลัง
ในที่สุด เสียงซู่ซ่าของน้ำดังขึ้น เซียวเยี่ยนพาหลินชิงเวยขึ้นมาบนผิวน้ำได้สำเร็จ
ริมฝั่งนี้กลับไม่ใช่ฝั่งที่เขากระโดดน้ำลงไป เป็นฝั่งที่ห่างจากริมศาลาไม่ไกล เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว คนทั้งสองตัวเปียกชุ่มไปทั้งร่าง หยดน้ำหยดลงบนพื้นดินราวกับหยาดพิรุณ
เขาวางหลินชิงเวยบนเก้าอี้ยาวในศาลาหลังนั้น ยามนี้หลินชิงเวยตกอยู่ในสภาพหมดสติหลับลึก ไม่รับรู้อันใด
เซียวเยี่ยนตบๆ ใบหน้าของนาง พบนางไม่มีปฏิกิร
