หยดน้ำที่ไหลผ่านผิวของเซียวเยี่ยนราวกับมันนำพาความอบอุ่นจากร่างกายของเขามาด้วย ท่ามกลางสติสัมปชัญญะอันสะลึมสะลือของหลินชิงเวยนางรับรู้ได้ถึงกระแสความอบอุ่นนั้น
หลินชิงเวยอาเจียนน้ำออกมาหลายคำ เซียวเยี่ยนจึงกดอีกหลายครั้ง กดหลายครั้งพร้อมกับเป่าลมหายใจเข้าไปในปาก
ความรู้สึกและสติสัมปชัญญะที่หลุดลอยออกจากร่างราวกับรับรู้ได้ถึงน้ำหนัก เมื่อกลับเข้ามาสู่ร่างกายของหลินชิงเวยอีกครั้ง นางรับรู้ได้ว่าร่างกายของตนเหน็บหนาวยิ่งยวด และรับรู้ได้ว่าลมหายใจของเซียวเยี่ยนอบอุ่นยิ่ง ลมหายใจอันอบอุ่นนั้นไหลผ่านเข้ามาในปากของตน ผ่านอวัยวะภายในตันทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหก ปลอบประโลมความหวาดกลัวและความเหน็บหนาวของตน
เมื่อนางลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นหรี่ปรือเหลือเพียงเส้นด้ายสองเส้น ดวงตาคู่นั้นราวกับเต็มไปด้วยดวงดาว ระยิบระยับแทบจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่นั้น
ทั้งที่เป็นเช่นนี้ก็มิอาจส่งผลกระทบต่อการมองเห็นสีหน้าท่าทางเซียวเยี่ยนของนาง
คิ้วคู่นั้นราวกับถูกย้อมด้วยหมึกสีดำ สายลมยังไม่ได้พัดให้หยดน้ำที่เกาะอยู่เหือดแห้งไป
เส้นผมเปียกชุ่มของเขาตกลงมาบนหัวไหล่ ปลายเส้นผมแนบติดไปกับลำคอของนาง
หัวใจดวงหนึ่งเต้นตุบๆ อยู่ในทรวงอก เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง หลินชิงเวยรับรู้ได้ว่านางเกรงว่านางคงหนีไม่รอดแล้ว
เซียวเยี่ยนพบว่าหลินชิงเวยได้สติแล้ว จึงช้อนตาขึ้นประสานสายตางงงงันคู่นั้นของนาง
หลินชิงเวยย่นคิ้วเดิมทีค
