ิดจะยิ้มให้เขาแต่กลับหันหน้าไปด้านข้างอาเจียนน้ำออกมาคำใหญ่ มิน่าเล่าจึงรู้สึกว่าหนักท้องเหลือเกิน ในท้องเต็มไปด้วยน้ำ ดูท่าแล้วนางกินน้ำเข้าไปไม่น้อย
หลินชิงเวยหอบหายใจ ผมหน้าม้าของนางเป๋ไปด้านข้าง ปรากฏให้เห็นใบหน้าเรียวเล็กน่ารักสะอาดสะอ้าน นางกล่าวขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “เกือบจะตายเสียแล้ว”
พูดออกไปแล้วกลับไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่คิด นางหลุบเปลือกตาลง ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มบางๆ ที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
“ยังดีที่ท่านมา ทุกครั้งที่นางเอกมีอันตราย พระเอกล้วนต้องมาปรากฏอย่างทันท่วงทีใช่หรือไม่ หาไม่แล้วนิทานเรื่องนี้ก็ต้องจบลง” นางพูดอย่างอ่อนโยน ทว่ากลับรู้สึกได้ถึงความรู้สึกสมเพชเวทนาจางๆ ในนั้นได้
สายลมโชยมา หลินชิงเวยพูดเสียงแหบพร่า “เซียวเยี่ยน ข้าหนาวเหลือเกิน”
เวลานี้องครักษ์ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงได้ยินเสียงแล้วจึงมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างรีบเร่ง
เซียวเยี่ยนได้สติก้มหน้าลงมองคนในอ้อมกอด เขาอุ้มนางขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากศาลา
หลินชิงเวยขดร่างอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาเดินออกจากศาลากลับไปริมฝั่งเมื่อสักครู่ ก้มหน้ามองชิงหลันที่ทุกข์ทรมานอยู่บนพื้น แขนเสื้อยาวๆ นั้นกวาดมันเข้ามาในแขนเสื้อ จากนั้นใช้วิชาตัวเบาส่งนางกลับไปอย่างรวดเร็ว
ความหวาดกลัวก่อนหน้านั้นค่อยๆ บรรเทาเบาบางลง นางไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเช่นนี้มาก่อน
หลังจากกลับมาถึงตำหนักฉางเหยี่ยน เซียวเยี่ยนหลีกเลี่ยงสายตาของนา
