งกำนัลตรงเข้าไปยังเรือนด้านในของหลินชิงเวย คิดไม่ถึงว่ากลับพบกับซินหรูที่นอนไม่หลับ นางกำลังยืนอยู่ในลานเรือนภายใต้แสงจันทร์มองเซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยกลับมาตาค้าง
เมื่อวานมีงานเลี้ยงในวังยามกลางคืน หลินชิงเวยไปร่วมงานเลี้ยงจึงสั่งให้ซินหรูไม่ต้องรอนาง คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ซินหรูนอนหลับหลินชิงเวยก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว คืนนี้นางไหนเลยจะเข้านอนอย่างวางใจได้
แต่เมื่อนางพบคนทั้งสองกลับมา สัญชาตญาณของซินหรูส่งเสียงบอกนางว่า ไม่สู้นางนอนหลับไปเลยจะดีกว่า คิดเสียว่ามองไม่เห็นอะไร
ขณะที่กะพริบตาเซียวเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้แล้ว ซินหรูมองอย่างละเอียดพบว่าอาภรณ์ของคนทั้งสองล้วนเปียกชุ่ม ขณะที่เซียวเยี่ยนเดินผ่านร่างของนางเข้าไปในเรือน เขากล่าวเสียงเย็นว่า “ยังไม่ยกน้ำร้อนเข้ามาอีก”
ซินหรูหันหน้าออกวิ่งทันที
นางทำงานพวกนี้จนคล่องแคล่ว หิ้วน้ำถังหนึ่งคนเดียวอาจจะกินแรงสักหน่อย แต่ยังคงหิ้วไหว นางหิ้วน้ำอยู่สองสามครั้งกระทั่งน้ำร้อนเต็มถังอาบน้ำ ร่างของหลินชิงเวยสั่นสะท้านขณะลงไปในถังอาบน้ำแทบจะเป็นกระโดดลงไป
น้ำร้อนขับไล่ความหนาวเย็นจากร่างกายของนาง ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความหวาดกลัวในจิตใจของนางได้
เรื่องบางเรื่องคิดให้ละเอียดยิ่งน่าประหวั่นพรั่นพรึง
ดูเหมือนนางนั่งเหม่อลอยอยู่ในถังอาบน้ำ กระทั่งร่างกายของนางอบอุ่นขึ้นจึงได้สติคืนมา ทว่ากลับไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเพียงใดแล้ว เมื่อคิดถึงเซียวเยี่ยนขึ
